บทที่ 1608 ดอกกะทกรก

เนื่องจากถ้ำทะลุเขานั้นมีการสัญจรไปมาของกองทัพสุนัขจิ้งจอกและเสือดาวลายเมฆอยู่เป็นประจำ จึงไม่เหมาะที่จะใช้เป็นที่อยู่อาศัยหลัก เจ้าแมวป่าตัวใหญ่พาสาวๆ ของมันและลูกๆ อีกหลายสิบตัวมาด้วย การมีถ้ำส่วนตัวแยกออกไปย่อมดีกว่า

เมื่อสั่งการเสร็จ หลี่ชิงเฟิงก็ไม่คิดจะสนใจปฏิกิริยาของเจ้าแมวป่าตัวใหญ่ เขาเดินตรงไปยังปากถ้ำ แล้วเริ่มรัวหมัดใส่ผนังหน้าผา หลังจากรัวหมัดไปสิบกว่าครั้ง เส้นทางเดินบนเขากว้างประมาณหนึ่งถึงสองเมตรก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางพุ่มไม้หนาทึบ ความยาวของทางเดินนี้อยู่ที่ประมาณห้าสิบเมตร หน้าผาแม้จะสูงชัน แต่ก็มีพุ่มไม้นานาชนิดขึ้นปกคลุม ตอนที่หลี่ชิงเฟิงเปิดทาง เขาจงใจหลบเลี่ยงพุ่มไม้เหล่านี้ เพื่อให้พวกมันยังคงทำหน้าที่เป็นฉากบังตาให้กับเส้นทางที่เปิดขึ้นมาใหม่ได้

เมื่อหลี่ชิงเฟิงเดินตามเส้นทางนี้จนสุดทาง เขาก็รัวหมัดใส่ผนังหินอีกชุดใหญ่ ไม่กี่นาทีต่อมา ถ้ำที่มีพื้นที่ใช้สอยประมาณร้อยกว่าตารางเมตรก็ถูกสร้างขึ้น บรรดาแมวบ้านทั้งหลายไม่เคยเห็นเหตุการณ์อะไรแบบนี้มาก่อน ต่างพากันตกใจจนหดตัวอยู่ตรงมุมผนังถ้ำ

หลี่ชิงเฟิงหันกลับมา แล้วค่อยๆ อุ้มลูกแมวออกจากตะกร้าทีละตัว เหล่าเจ้าตัวเล็กที่ได้รับอิสรภาพต่างรีบวิ่งตามหาแม่ของตัวเองตามสัญชาตญาณ จากนั้นก็ไม่มีการรอช้า ตัวที่หิวก็มุดเข้ากินนม ตัวที่ซนก็เริ่มวิ่งวุ่นไปทั่ว เจ้าแมวป่าตัวใหญ่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางโง่เง่าไร้เดียงสา ทำตัวไม่ถูก ก่อนหน้านี้ตอนไปแอบนัดพบกับแมวตัวเมียตามที่ต่างๆ ในเวลาที่ต่างกัน มันก็เคยเห็นเจ้าตัวเล็กที่ซนพวกนี้มาบ้างแล้ว แต่เพราะแต่ละครั้งเห็นเพียงไม่กี่ตัวหรือเต็มที่ก็สิบกว่าตัว จึงไม่ได้คิดอะไร