บทที่ 1609 ข้าวโพด ใบชา และไก่ป่าของเสี่ยวเยว่

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้า เดินเข้าไปหากิ่งกะทกรกแล้วหักกิ่งที่มีผลส่งให้จื่ออวี๋ถือไว้ กิ่งไม้ที่ห้อยผลกะทกรกนั้นเล็กและผิวไม่เรียบเนียนนัก เมื่อถือไว้ในมือจึงให้ความรู้สึกคล้ายกับการจับเชือกป่าน แต่ถึงจะเป็นกิ่งไม้เล็กๆ นี้ ก็ยังมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวแผ่ออกมา กลิ่นนั้นต่างจากรสเปรี้ยวอมหวานของผล ต่างจากความสดชื่นของใบ กิ่งก้านของกะทกรกแม้จะหยาบกระด้าง แต่กลับมีกลิ่นหอมสะอาดจางๆ

จื่อเหิงรู้สึกสนุกมาก ส่วนจื่ออวี๋นั้นอดไม่ได้ที่จะยัดกิ่งไม้เข้าปากตัวเอง หลี่ชิงเฟิงตบมือเล็กๆ ของหนูน้อยเบาๆ แล้วแกล้งขมวดคิ้วกล่าวว่า: "พ่อให้กินผลไม้ แล้วลูกจะกัดกิ่งไม้ทำไมครับ?”

“ถึงกิ่งไม้นี้จะนำมาทำยาได้ แต่รสชาติที่เข้าปากกับกลิ่นที่สูดดมมันต่างกันนะ!" อย่างน้อยถ้านำเข้าปากตอนนี้ต้องโดนแทงปากเจ็บแน่ๆ!

เขากล่าวพลางเด็ดผลเล็กๆ ส่งเข้าปากจื่ออวี๋ ปากเล็กๆ อ้าออกเล็กน้อยและงับผลไม้ลูกจิ๋วเอาไว้ ผลมันเล็กจริงๆ แต่รสชาติของมันกลับมีความโดดเด่นไม่เหมือนใคร จื่ออวี๋เพียงแค่ได้ลิ้มลองลูกเดียว ก็อดใจไม่ไหวต้องยื่นมือเล็กๆ ของเธอไปคว้าผลที่อยู่บนกิ่งด้วยตัวเอง เธอออกแรงดึงทันที น้ำผลไม้สีแดงสดก็ทะลักออกมาตามซอกนิ้วราวกับเลือดสดๆ จื่อเหิงร้องอุทาน: "พ่อครับ มือของน้องมีเลือดออก!"