บทที่ 1610 ข้าวฟ่างแดง

ไก่ป่าคือสิ่งที่แม่หมีเอามาส่งให้เธอ แม้ว่าตอนนี้เจ้าดำจะสามารถพึ่งพาตัวเองและออกล่าเหยื่อเองได้แล้ว แต่ด้วยหัวอกคนเป็นแม่ แม่หมีก็ยังคงเอาเนื้อมาส่งให้เธออยู่เป็นประจำ

บางครั้งก็เป็นไก่ป่า บางครั้งก็เป็นพวกกระต่ายกับหนูไม้ไผ่ เธอจำได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่ง เธอเอ่ยปากชมต่อหน้าแม่หมีว่าหนูไม้ไผ่ที่เอามาส่งให้อร่อยมาก ผลก็คือ แม่หมีเอาหนูไม้ไผ่มาส่งให้เธอติดต่อกันถึงสิบวัน เธอกินจนแทบจะกลายร่างเป็นหนูไม้ไผ่อยู่แล้ว จนเธอต้องไปบอกแม่หมีว่า ไม่ต้องลำบากเอาหนูไม้ไผ่มาส่งให้แล้ว แม่หมีถึงได้ยอมหยุด

แม้เสี่ยวเยว่จะรู้ดีว่าที่ตัวเองได้รับความเอ็นดูเป็นเพราะอานิสงส์จากเจ้าดำ แต่ในบางครั้งเธอก็ยังรู้สึกมีความสุขมากอยู่ดี เธอที่ไม่เคยได้รับความรักความเมตตาจากผู้เป็นแม่มาตั้งแต่เด็ก มาบัดนี้เพียงเพราะรับเลี้ยงลูกหมีดำ กลับได้รับความรักความห่วงใยจากแม่หมีแทน ทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้ ดูเหมือนจะชอบเล่นตลกกับคนเราเช่นนี้เสมอ

เมื่อก่อนตอนที่เธอใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้าน อาศัยอยู่ในบ้านของตัวเอง การไม่ได้รับความรักจากพ่อแม่ก็ช่างมันเถอะ แต่เธอยังต้องมาคอยทนฟังคำนินทาว่าร้ายจากคนอื่นอีก แต่ตอนนี้เมื่อจากหมู่บ้านมา จากสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน เธอกลับได้รับอิสระและความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เธอรู้สึกโชคดีมากกับการตัดสินใจของตัวเองในตอนนั้น