บทที่ 1612 โศกเศร้าจนผมขาวโพลนในคืนเดียว

สือเหมยหัวเราะกล่าวว่า: "ใช่แล้วค่ะ เมื่อคืนแม่ท้องเขารู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อย”

“ตอนแรกฉันก็ว่าจะไปเหมือนกัน แต่กลัวพวกเราจะยุ่งกันจนมือเป็นระวิง เลยไม่ได้ไปน่ะค่ะ"

"คุณอาครับ คุณอาควรจะไปนะครับ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ คุณอาควรจะไปด้วยถึงจะถูก" หลี่ชิงเฟิงรีบก้าวเข้าไปดึงถังใส่ก้อนแป้งข้าวเหนียวออกจากมือเธอแล้วกล่าวว่า: "คุณอา ไปตอนนี้เลยครับ!"

สือเหมยหัวเราะอย่างขบขัน: "จะรีบไปไหนล่ะ ฉ่ายเฟิ่งท้องแรกกว่าจะคลอดคงอีกนาน ฉันรอให้พวกเขาโทรศัพท์มาบอกก่อนแล้วค่อยไปก็ได้" แม้ลูกสาวจะคลอดคนแรก เธอจะรู้สึกเป็นห่วงอยู่บ้าง แต่เธอก็รู้ดีว่าท้องแรกคงไม่คลอดออกมาได้ง่ายๆ เธอพูดต่อ: "อีกอย่างฉ่ายเฟิ่งไม่ได้ไปคลอดที่โรงพยาบาลในเมืองหรอกค่ะ แค่ไปคลอดที่สถานีอนามัยในตำบลเท่านั้น”