บทที่ 1622 ชีวิตคนเราสั้นนักเพียงไม่กี่สิบปี

นี่มัน... พล็อตเรื่องมันพลิกผันวุ่นวายเกินไปแล้ว! แต่ทว่า หลี่ฟู่จ้านกลับเพลิดเพลินกับความวุ่นวายพลิกผันนี้อย่างยิ่ง ยิ่งกว่าความโค้งเว้าของสัดส่วนแม่หม้ายฉินเสียอีก เขารู้สึกตื่นเต้น แถมผลลัพธ์นี้ก็เป็นผลลัพธ์ที่ดี เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดเท่าที่จะดีได้! แม่หม้ายฉินยอมแต่งงานกับเขา! เขาโอบกอดแม่หม้ายฉินแน่น แล้วก้มลงหอมหน้าผากเธอฟอดใหญ่: "งั้นตอนนี้พวกเราไปจดทะเบียนกันเลยไหม?"

"ไอ้คนบ้า!" แม่หม้ายฉินหน้าแดงก่ำ ทุบอกหลี่ฟู่จ้านไปหนึ่งที เอ่ยด้วยความเขินอายว่า: "ไปสิ พวกเรากลับไปเอาเอกสารที่บ้านแล้วไปจดทะเบียนกัน!"

เมื่อทั้งสองคนจะไปจดทะเบียนสมรสกัน หลี่ชิงเฟิงจึงให้เจ้าวัวใบ้ทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้ ตอนที่เจ้าวัวใบ้รู้ข่าวว่าท่านลุงสี่กับคุณป้าฉินจะแต่งงานกัน เขาก็แอบย่องไปข้างๆ ท่านลุงสี่แล้วกระซิบว่า: "ท่านลุงสี่ครับ ทำไมท่านต้องแต่งงานด้วยครับ?”

“แต่งงานแล้ว ต้องนอนเตียงเดียวกัน พลิกตัวลำบากนะครับ!”