บทที่ 1624 หงจิ่งเทียน

เจ้าแมวป่าตัวใหญ่พอเห็นดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกายวับขึ้นมาทันที อาหาร! อาหาร! ไม่รอช้า มันคาบปลาแล้ววิ่งหนีไปทันที มันจะปล่อยให้พวกลูกแมวเห็นว่ามันมีอาหารในปากไม่ได้ ไม่อย่างนั้น ปลาที่อยู่ในปากคงต้องบินหายไปแน่ๆ!

เห็นเจ้าแมวป่าตัวใหญ่หนีไปกินปลาที่หลังปากถ้ำอย่างอุ่นใจ แถมท่าทางตอนกินยังดูทุลักทุเลไม่น้อย หลี่ชิงเฟิงอดไม่ได้ที่จะเหน็บแนม: "เจ้าแมวป่า ทำไมต้องทำขนาดนั้นด้วยล่ะ?”

“ทำไมเจ้าถึงเลี้ยงดูตัวเองยังไม่ได้เลย?"

ได้ยินเช่นนั้น เจ้าแมวป่าตัวใหญ่ทั้งเสียใจทั้งโมโห มันถลึงตาใส่พี่เลี้ยง ราวกับจะพูดว่า: แกนี่พูดออกมาได้นะ ยืนพูดก็ไม่เมื่อยหรอก แน่จริงแกก็ลองเลี้ยงลูกเยอะขนาดนี้ดูบ้างสิ! พอนึกถึงความยากลำบากในแต่ละวัน เจ้าแมวป่าตัวใหญ่ก็แทบจะร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือด ชีวิตนี้ช่างอยู่ยากเหลือเกิน มีลูกต้องเลี้ยงเยอะขนาดนี้ ทุกวันของมันไม่ไปล่าเหยื่อ ก็กำลังอยู่บนเส้นทางไปล่าเหยื่อ แต่ก่อนมันตัวคนเดียว กินอิ่มก็ไม่ต้องพะวงถึงใคร เดี๋ยวนี้ มันตัวคนเดียวล่าเหยื่อ ทั้งครอบครัวกลับอดอยาก ลูกๆ รอคอยที่จะได้กินนม ไม่ว่ามันจะพยายามล่าเหยื่อหนักแค่ไหน ก็ไม่มีทางทำให้ลูกๆ เหล่านี้อิ่มท้องได้เลย