บทที่ 1626 คูปองส่วนลด

แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่สีหน้าของทั้งสองกลับนิ่งเฉย จากคำพูดของหลี่ชิงเฟิง ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่รู้ตัวเลยว่านี่คือกับดักที่วางไว้เพื่อเล่นงานเขา ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ต้องยิ้มต้อนรับเข้าไว้ รอจนเขาเดินเข้าไปในคาสิโนชั้นในแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกต่อไป

ชายหัวล้านลบความกลัวในแววตาออกไปทันที เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มแล้วพูดกับหลี่ชิงเฟิงว่า: "อ๋อ เป็นคนในครอบครัวของหย่งซานนี่เอง สวัสดีครับ สวัสดีครับ" ในเมื่อหลี่ชิงเฟิงยังไม่รู้ทันกับดัก พวกเขาก็ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้จักหลี่ชิงเฟิงเช่นกัน ชายหัวล้านกล่าวด้วยท่าทางกระตือรือร้นว่า: "ต้องการจะนั่งพักดื่มน้ำก่อนไหมครับ? หรือว่าจะไปหาหย่งซานเลย?"

หลี่ชิงเฟิงยิ้มตอบ: "น้ำไม่ต้องดื่มหรอกครับ พาเราไปหาหย่งซานเลยดีกว่า" ชายหัวล้านกวาดสายตามองไปทางคนที่อยู่เบื้องหลังหลี่ชิงเฟิง เห็นเขาอุ้มเด็กเล็กวัยหนึ่งหรือสองขวบไว้ในอ้อมแขน มือหนึ่งจูงเด็กน้อยวัยไม่ถึงสิบขวบ ข้างๆ มีชายกล้ามโตท่าทางกำยำ และมีคนแก่สองคนเดินตามหลัง ในใจเขารู้สึกขบขันขึ้นมาทันที จากรูปขบวนนี้ เกรงว่าหลี่ชิงเฟิงคงไม่รู้ตัวเลยจริงๆ ว่าการเดินทางครั้งนี้อันตรายเพียงใด อย่าว่าแต่พาคนแก่สองคนมาเลย นี่ถึงกับพาเด็กมาด้วย ฮ่าๆ แบบนี้สิดีที่สุด ทำแบบนี้เวลาลงมือกันจริงๆ หลี่ชิงเฟิงจะได้ไม่กล้าขยับตัวทำอะไรได้สะดวก คิดได้ดังนั้น เขาก็ยื่นมือออกไปผายมือพร้อมโค้งตัวเชื้อเชิญ: "งั้นเชิญด้านในเลยครับ เดี๋ยวผมพาไปหาหย่งซาน" ว่าแล้วก็ส่งสายตาให้ชายที่อยู่ข้างๆ เป็นเชิงบอกว่าอย่าลืมล็อกประตูทางเข้าทีหลัง ต้องให้หลี่ชิงเฟิงเข้ามาได้ แต่ห้ามออกไปเด็ดขาด

หลี่ชิงเฟิงแสร้งทำเป็นไม่เห็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ นั้น จูงมือลูกทั้งสองคนเดินเข้าไปด้านใน คนอื่นๆ ก็เดินตามเข้าไป ชายหัวล้านเดินนำหน้าอยู่ส่วนหน้าสุด หลังจากเดินผ่านโถงเกมด้านหน้าไป ก็มาถึงประตูเหล็กบานเล็กบานหนึ่ง แม้ประตูจะดูไม่ใหญ่ แต่กลับเป็นประตูเหล็กกล้าที่หนาและแน่นหนามาก เมื่อเดินเข้าไปข้างใน ก็พบว่าเป็นห้องโกดังขนาดไม่ใหญ่มากนัก ภายในกองไว้ด้วยตู้เกมเก่าๆ พังๆ หลายตู้ ชายหัวล้านเดินอ้อมตู้เหล่านั้นไปจนถึงตู้เกมขนาดใหญ่เครื่องหนึ่ง แล้วผายมือเชื้อเชิญอีกครั้ง