บทที่ 1627 ฝีมือของอาจารย์หลี่

คูปองส่วนลดเหล่านี้ถูกแจกจ่ายออกมาเมื่อหนึ่งเดือนก่อน สองวันแรกที่เริ่มออกคูปองก็ได้ผลดีทีเดียว จำนวนนักพนันในคาสิโนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่เพราะคูปองเหล่านั้นเป็นคูปองส่วนลดห้าสิบเปอร์เซ็นต์ รายได้ของคาสิโนในช่วงสองวันนั้นจึงไม่สูงนัก เดิมทีเขาคิดว่าถ้าจำนวนคนเข้าใช้บริการยังคงต่อเนื่องแบบนี้ไปสักสิบวันครึ่งเดือน คาสิโนย่อมต้องรุ่งเรืองขึ้นอย่างแน่นอน ทว่าคาดไม่ถึงว่าความคึกคักจะมีอยู่เพียงแค่สองวัน พอวันที่สามความนิยมก็เริ่มลดลง ไม่ถึงห้าวัน คาสิโนของพวกเขาก็กลับมาเงียบเหงาอีกครั้ง

เดิมคิดว่าเรื่องคูปองคงจบลงแค่นี้ แต่ไม่คาดฝันว่าในวันสุดท้ายของกิจกรรม กลับมีคนถือคูปองทยอยกันมา แถมคนที่มายังมีจำนวนไม่น้อยอีกด้วย ชายหัวล้านเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล แต่เมื่อเผชิญหน้ากับลูกค้าเก่าแก่จำนวนมากเช่นนี้ ก็ไม่สะดวกจะไล่แขกออกไป จึงทำได้เพียงพูดจาหว่านล้อมให้ดีที่สุด

ทว่าเขาประเมินความอยากเล่นพนันของนักพนันต่ำไป คนเหล่านี้ ต่อให้ไม่มีคูปองพวกนี้ ขอเพียงแค่พวกเขามาถึงที่นี่แล้ว ก็ไม่มีวันจากไปโดยง่าย ยกเว้นว่าจะไม่มา แต่ถ้ามาถึงแล้ว ไม่ได้ลองเล่นสักสองสามตาไม่มีทางจากไปไหน และเมื่อได้เริ่มเล่นแล้ว ก็ไม่มีทางที่จะเล่นเพียงแค่สองสามตา ตอนชนะก็อยากจะชนะเพิ่มขึ้นอีก ตอนแพ้ก็อยากจะเอาทุนคืน ผลสุดท้ายคือยิ่งแพ้ยิ่งถลำลึก จิตวิทยาของนักพนันส่วนใหญ่มักเป็นเช่นนี้

หลี่ชิงเฟิงยืนอยู่ข้างๆ มองดูชายหัวล้านที่เหงื่อท่วมหน้าด้วยท่าทีขบขัน พลางเตือนว่า: "ไหนว่าจะพาพวกเราไปหาหย่งซานไงครับ? ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ?" เดิมทีชายหัวล้านตั้งใจจะฉีกหน้าหลี่ชิงเฟิง แล้วส่งสัญญาณให้ลูกน้องกรูเข้ามาจัดการให้หลี่ชิงเฟิงหมอบลงกับพื้น แต่ไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะพัฒนามาถึงจุดนี้ ในตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่ทำให้เหล่านักพนันสงบใจลง และปล่อยให้ทุกคนเข้าไปในคาสิโน รอจนนักพนันทุกคนนั่งประจำโต๊ะอย่างมีความสุข บรรยากาศในตอนนี้ถึงค่อยผ่อนคลายลง