บทที่ 1655 ของว่างยามบ่าย

ลูหย่งซานยิ้มอย่างเขินอายพลางพยักหน้ายอมรับ

จู่ๆ เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองคุณลุงคนนั้นด้วยความตื่นเต้นแล้วถามว่า: "ลุงครับ ผมจำได้ว่าที่บ้านลุงก็ปลูกข้าวไว้เยอะเหมือนกันใช่ไหมครับ?"

คุณลุงมองเขาด้วยรอยยิ้มแล้วพยักหน้าตาม: "ใช่สิ ที่บ้านฉันเองมีนาข้าวอยู่สามไร่ แล้วของบ้านพี่ชายฉันที่ไม่ได้ปลูก เลยเอามาให้ฉันปลูกแทน รวมๆ แล้วก็ห้าไร่พอดี"

ห้าไร่!

ลูหย่งซานพลันรู้สึกเหมือนมีแสงสว่างวาบขึ้นมาในหัว เขารีบวางชามข้าวลง แล้วพูดด้วยท่าทางจริงใจว่า: "ลุงครับ นาข้าวตั้งห้าไร่ลุงคนเดียวเกี่ยวไม่ไหวแน่”