บทที่ 1656 ความร้ายแรงของสถานการณ์

จื่อเหิงยืนอึ้ง เขานัยน์ตาเบิกโพลงมองดูเท้าของตัวเองอย่างไม่ละสายตา จ้องอยู่นานครู่ใหญ่ กว่าจะตระหนักได้ว่าตัวเองโดนงูกัดเข้าแล้ว โดนงูที่มีจิตใจเหี้ยมโหดกัดเข้าให้! แถมยังเป็นงูพิษอีกต่างหาก

เขาแน่ใจนักหนาว่ามันเป็นงูพิษ ก็เพราะว่าพิษของมันนั่นแหละ เขาถึงได้รู้สึกถึงความเจ็บปวด หากเป็นงูไม่มีพิษมากัดเขา เขาคงไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย เขารู้สึกหงุดหงิดใจเล็กน้อย จึงจ้องมองงูพิษตัวร้ายที่ยังไม่ยอมปล่อยปากออก แกล้มบวมตุ่ยด้วยความโมโห เขามองดูอยู่ตั้งครึ่งนาทีแล้ว เจ้าตัวร้ายนี่ก็ยังไม่ยอมปล่อยเสียที!

เจ้าหนูน้อยโกรธจนด่าในใจ แต่พอเงยหน้าไปเห็นชาวบ้านรอบๆ ที่กำลังง่วนอยู่กับการตีข้าว เขาก็ไม่กล้าโพล่งออกมาจริงๆ หากปู่สี่กับย่าสี่เห็นว่าเขาถูกงูกัด คงตกใจจนเป็นลมกันตรงนั้นแน่ อีกอย่าง เขาก็มีอะไรที่ผิดแปลกไปจากคนปกติ หลายอย่างไม่สามารถเปิดเผยให้คนอื่นเห็นได้ เจ้าตัวเล็กจึงรีบเอื้อมมือไปจับงู เขาตั้งใจจะจับงูแล้วโยนไปไกลๆ จากนั้นก็แกล้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่นึกไม่ถึงว่าเจ้าตัวเขียวมรกตนี่จะไม่ไว้หน้ากันเลย มือของเขายังไม่ทันสัมผัสตัวงู หัวงูนั่นก็พุ่งตรงมาที่ฝ่ามือของเขาอย่างรวดเร็ว ฉึก! กัดเข้าให้อีกที!

จื่อเหิงเจ็บจนน้ำตาแทบไหล เขาโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว เจ้าตัวนี้มันร้ายนัก! เดิมตั้งใจจะปล่อยไปสักครั้ง แต่มันกลับกล้ากัดเป็นครั้งที่สอง! จื่อเหิงโกรธจนคว้าหัวงูเอาไว้โดยตรง งูตัวไม่ได้ใหญ่โตนัก ประมาณหัวแม่โป้งของพ่อเท่านั้น ดังนั้นการจับไว้ในมือจึงไม่ใช่เรื่องยากลำบากอะไร

เมื่อจับงูได้แล้ว เขาฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครเห็น รีบหยิบถุงปุ๋ยขึ้นมาใบหนึ่ง แล้วโยนงูตัวนั้นลงไป ก่อนจะวิ่งแจ้นกลับบ้านอย่างรวดเร็ว พอวิ่งมาถึงลานบ้าน ก็เห็นพ่อกำลังเก็บผลทาร์รี่อยู่อย่างพอดี จื่อเหิงรีบเดินเข้าไปหา เงยหน้าขึ้นเตรียมจะเล่าความคับข้องใจของตัวเองให้ฟัง แต่พอยังไม่ทันอ้าปาก สิ่งของสีดำเข้มชิ้นหนึ่งก็ร่วงหล่นเข้าปากเขา