บทที่ 1657 พ่อให้เวลาลูกครึ่งวัน

บนภูเขามีงูมากมาย แต่ใช่ว่าพวกมันจะเลื้อยออกมาเพ่นพ่านไปทั่ว งูที่ชาวบ้านพบเห็นได้ทั่วไปก็ไม่ใช่พวกงูที่มีพิษร้ายแรงนัก ก็มีแค่ งูสามเหลี่ยม งูทับสมิงคลา งูเห่า งูจงอาง งูเขียวหางไหม้ งูกะปะ งูแมวเซา งูห้าก้าว งูคอแดง และงูทะเล เป็นต้น สำหรับชาวเขาในมณฑลกวางหนานแล้ว งูพวกนี้ถือเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ชินตา ไม่เห็นต้องกลัวอะไร

ช่วงหลายปีก่อนในยามที่ยากจน ชาวเขาหลายคนต่างเคยจับงูไปขาย ส่วนตัวไหนที่ขายไม่ได้ ก็เอามาทำอาหารแก้ขัด หลี่ชิงเฟิงจำได้ว่าสมัยเด็ก ที่บ้านมีพ่อเป็นแรงงานหลักคนเดียว พี่ชายคนโตมีหน้าที่ดูแลเขา ดังนั้นงานการทั้งในและนอกบ้านจึงเป็นหน้าที่ของพ่อทั้งหมด เพื่อความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น พ่อก็มักจะจับงูไปขายเป็นครั้งคราว ในนั้นก็รวมถึงงูเห่า งูทับสมิงคลา และงูห้าก้าว ซึ่งเป็นงูพิษทั้งสิ้น ยุคนั้นข้าวของราคาถูก งูพวกนี้ก็ขายไม่ได้ราคาเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นงูห้าก้าว ราคาก็พอจะขายได้ถึงสองร้อยหยวนต่อหนึ่งชั่ง งูห้าก้าวทั่วไปจะมีน้ำหนักประมาณสี่ถึงห้าชั่ง ตัวที่หนักเกินห้าชั่งนั้นหายากมาก หากพบเข้าจริงๆ คนทั่วไปก็ใช่ว่าจะกล้าจับ แต่ในความเป็นจริง การตอบสนองของงูอย่างงูห้ากั่วนั้นค่อนข้างเชื่องช้า ตรงกันข้ามกับงูไม่มีพิษอย่างงูเขียวหัวจิ้งจกและงูสิงที่ว่องไวเป็นอย่างยิ่ง คงเป็นเพราะความที่ถือดีว่ามีพิษร้ายแรงนั่นเอง งูพิษอย่างงูห้าก้าวมีพิษร้ายแรงในตัว จึงถือดีว่าไม่มีศัตรูตามธรรมชาติ ทำให้ตั้งแต่เล็กจนโตไม่มีความระแวดระวัง ส่งผลให้พวกมันไม่ได้ฝึกปรือปฏิกิริยาการตอบสนองที่ว่องไวไปโดยธรรมชาติ ส่วนงูไม่มีพิษอย่างงูเขียวหัวจิ้งจกและงูสิงนั้น ทุกที่ต่างก็มีศัตรูตามธรรมชาติ ตั้งแต่เกิดมาต้องเผชิญกับความเสี่ยงที่จะกลายเป็นอาหารของสัตว์อื่น ดังนั้นพวกมันจึงมีความละเอียดอ่อนต่อสภาพแวดล้อมโดยรอบ และระแวดระวังว่องไวเป็นพิเศษ

งูเขียวหัวจิ้งจกกับงูเขียวหางไหม้มีลักษณะภายนอกคล้ายกัน เป็นสีเขียวเหมือนกัน แต่งูเขียวหัวจิ้งจกตัวเล็กๆ เรียวยาว ดูมีชีวิตชีวา ส่วนงูเขียวหางไหม้นั้นกลับตรงกันข้าม ตัวของมันใหญ่กว่างูเขียวหัวจิ้งจก และมีรูปร่างที่อัปลักษณ์อย่างยิ่ง แต่ถึงจะหน้าตาอัปลักษณ์ ก็ไม่ได้มีผลต่อรสชาติของมัน แม้จะไม่มีใครกินงูเขียวหางไหม้กันเท่าไหร่ แต่ก็ช่างปะไร อย่างน้อยมันก็เป็นเนื้อเหมือนกัน ใครใช้ให้เจ้าตัวนี้ใจร้ายขนาดนี้ ถึงขั้นลงมือกับเด็กน้อยวัยหกขวบได้ ถ้าไม่กินมัน หลี่ชิงเฟิงในใจก็รู้สึกไม่สมดุลเอาเสียเลย

เขาให้เจ้าลิงกับเจ้าเสือดาวเมฆพาจื่ออวี๋ไปเล่นในถ้ำ ส่วนเขาก็จัดการพิพากษาเจ้างูเขียวหางไหม้นั่น ชายเพศผู้ที่โตเต็มวัย ลงมือกับเด็กวัยหกขวบ แถมยังลงมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าจะอยู่ในประเทศไหนหรือยุคสมัยใด นี่ก็ถือเป็นความผิดร้ายแรง ดังนั้น หลี่ชิงเฟิงจึงตัดหัวเจ้างูตัวนั้นด้วยความสบายใจ จากนั้นก็ถลกหนังและตัดหาง สุดท้าย ก็ควักไส้ควักพุง เพื่อความปลอดภัย เขาจึงใช้ฝ่ามือบดขยี้หัวงู เครื่องใน และหนังของมันจนกลายเป็นเนื้อบด เนื้อส่วนที่เหลือเขานำมาหมักไว้เพื่อไม่ให้มีกลิ่นคาวเกินไป เดิมตั้งใจจะทำแกงจืด แต่คิดไปคิดมา ย่างกินน่าจะหอมกว่า เขาจึงปรับเปลี่ยนเครื่องปรุงใหม่ แล้วนำเนื้อที่เตรียมไว้ลงกระทะไปย่างจนสุกหอม

จื่อเหิงนอนหลับไปตื่นหนึ่ง พอลุกขึ้นมา เท้าที่เคยบวมก็หายบวม มือที่เคยบวมก็หายเป็นปกติ เมื่อได้กลิ่นหอมจากห้องครัวจึงวิ่งออกมาถามด้วยความคาดหวังว่า: "พ่อครับ กลิ่นอะไรครับ? ทำไมถึงหอมขนาดนี้?" หลี่ชิงเฟิงตอบโดยไม่หันกลับมาว่า: "เนื้อย่าง!" คืนนี้ไม่เพียงแต่มีเนื้องูย่างเท่านั้น แต่ยังมีหมูสามชั้นย่างอีกด้วย หมูสามชั้นให้จื่ออวี๋ลองชิมเล็กน้อย ส่วนเนื้องูให้จื่อเหิงลองชิมชิ้นเล็กๆ ส่วนที่เหลือทั้งหมดก็ตกเข้าท้องเขาไป ต้องบอกเลยว่ารสชาติของป่าเขานั้นไม่ธรรมดาจริงๆ อย่างเช่นเนื้องูย่างนี่ ทั้งที่ไม่ได้ใช้เครื่องปรุงอะไรมากมาย แต่รสชาติกลับหอมฟุ้ง หลังจากจื่อเหิงกินเนื้องูไปชิ้นหนึ่ง ก็อยากจะกินชิ้นที่สองต่อ แต่ตะเกียบยังไม่ทันเข้าใกล้จาน พ่อก็คว้าไว้เสียก่อน หลี่ชิงเฟิงกล่าวเตือนอย่างจริงจังว่า: "จื่อเหิงนะ งูนี่มันมีปรสิตและเชื้อโรคเยอะมาก เด็กเล็กห้ามกินเยอะ รู้ไหมครับ?" จื่อเหิงรู้สึกว่าพ่อกำลังหลอกกัน จึงถามกลับว่า: "แล้วทำไมพ่อถึงยังกินล่ะครับ?" หลี่ชิงเฟิงตอบอย่างหน้าตายว่า: "ก็เพราะพ่อเป็นผู้ใหญ่น่ะสิ!”