บทที่ 1662 ช่วงเวลาแห่งการโบยบิน

ทุกคนต่างพูดกันคนละประโยคสองประโยค จนหลี่ชิงเฟิงแทบไม่มีโอกาสได้ปฏิเสธเลย สุดท้าย ในชั่วข้ามคืนนั้น ที่บ้านของเขาก็มีข้าวเปลือกเพิ่มขึ้นมาถึงสามสี่สิบกระสอบ

เช้าวันต่อมา หลี่ชิงเฟิงมองดูข้าวเปลือกที่กองพูนอยู่ในห้องรับแขกแล้วรู้สึกกลัดกลุ้ม ชาวบ้านบอกว่าข้าวพวกนี้เพิ่งตีออกมาจากนาสดๆ ร้อนๆ แม้จะมีการตากแดดไว้ในนามาแล้วสองสามวันก่อนตีข้าว แต่หากต้องการเก็บรักษาข้าวเปลือกพวกนี้ไว้ได้นานเป็นปี ก็ควรจะตากแดดเพิ่มอีกสักสองวัน แต่หลี่ชิงเฟิงไม่มีที่ตากน่ะสิ! บ้านของเขาเป็นแบบจำลองจากบ้านเก่า ลานบ้านก็ปูด้วยหินสีเขียว สุดท้ายหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ชิงเฟิงจึงตัดสินใจว่าจะนำข้าวเปลือกพวกนี้ไปตากที่สนามบาสเกตบอลของหมู่บ้านทีเดียวเลย ในตอนนี้สนามบาสเกตบอลยังว่างอยู่ รถยนต์เข้าไปไม่ได้ และพวกเด็กๆ ก็ไปโรงเรียนกันหมด คนในหมู่บ้านต่างก็มีพื้นที่ตากข้าวของตัวเองอยู่แล้ว จึงไม่มีใครนำข้าวไปตากที่นั่น ดังนั้น ถ้าเขานำข้าวพวกนี้ไปตากที่สนามบาสเกตบอล ก็จะประหยัดแรงไปได้มาก ถึงแม้เขาจะใช้ลมปราณทำให้ข้าวพวกนี้แห้งสนิทได้ในคราวเดียว แต่เขากลับรู้สึกว่า วัยเด็กที่ไม่ได้ผ่านการตากข้าวเปลือกนั้นถือว่าไม่สมบูรณ์ ดังนั้น พอทานมื้อเช้าเสร็จ หลี่ชิงเฟิงจึงใช้รถกระบะบรรทุกข้าวเปลือกพร้อมกับลูกทั้งสองคนไปที่สนามบาสเกตบอลท้ายหมู่บ้าน

ปกติพวกเด็กๆ มักชอบไปเล่นกันในสนามบาสเกตบอล ที่นั่นจึงมีทั้งขยะและเศษกรวดกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป หลี่ชิงเฟิงให้จื่อเหิงและจื่ออวี๋ลงจากรถแล้วไปเล่นกันเองในสนาม ส่วนตัวเขาเองก็ไปหยิบไม้กวาดจากห้องอเนกประสงค์มาทำความสะอาดสนามบาสเกตบอลที่กว้างขวางนั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน พอแสงแดดส่องลงมาถึงสนาม เขาก็เริ่มขนข้าวเปลือกแต่ละกระสอบลงจากรถ เขาดึงมุมกระสอบปุ๋ยทั้งสองด้านแล้วกระชากออก ข้าวเปลือกสีเหลืองทองก็ไหลพรั่งพรูลงมาบนพื้นราวกับกองภูเขาเล็กๆ ข้าวเปลือกสามสี่สิบกระสอบที่เทออกมา ไม่เพียงแต่ทำให้สนามบาสเกตบอลดูเต็มไปด้วยข้าว แต่ยังมีความหนาพอควรเลยทีเดียว

หลี่ชิงเฟิงยืมคราดไม้มาจากบ้านชาวบ้าน แล้วหันไปพูดกับจื่อเหิงว่า: "จื่อเหิง มานี่ พ่อจะสอนลูกว่าตากข้าวเปลือกกันยังไง" จื่อเหิงยังไม่เคยรู้ถึงความยากลำบากของการตากข้าว และนี่เป็นครั้งแรก เขาจึงมีความกระตือรือร้นมาก ภายใต้การสอนของพ่อ สองมือเล็กๆ จับด้ามคราด เดินวนไปวนมาบนกองข้าวสีทองอร่าม ด้วยเหตุนี้ หมุดไม้ของคราดจึงลากผ่านกองข้าวที่เดิมทีค่อนข้างเรียบเนียนให้กลายเป็นร่องทางยาว ดูไปคล้ายกับลู่วิ่งขนาดจิ๋วในสนามกีฬา หรือดูคล้ายกับถนนแปดเลนฉบับย่อส่วน ทว่า เมื่อเขาเดินวนไปหลายรอบจนทำได้เพียงแค่หนึ่งในสิบของกองข้าวทั้งหมด เขาก็เริ่มรู้สึกท้อถอย เขาจับด้ามคราดไว้แน่น เหงื่อท่วมตัวกลางแสงแดด หน้าแดงก่ำพลางตะโกนว่า: "พ่อครับ ผมลากไม่ไหวแล้ว!"

หลี่ชิงเฟิงนั่งอยู่กับลูกสาวในที่ร่ม พลางดื่มน้ำและพัดวีด้วยพัดใบกล้วยไม้ พลางให้กำลังใจว่า: "ไหนลูกบอกว่าอยากจะเข้าใจทุกอย่างเกี่ยวกับข้าวไงล่ะ?”