บทที่ 1667 เสี่ยวเยว่เก็บผลชา

หลังมื้อเช้า เสี่ยวเยว่รื้อค้นเมล็ดพันธุ์ต่างๆ ที่บรรจุไว้ในถุงปิดผนึกออกมา เมล็ดพันธุ์มีหลากหลายชนิด แต่ละอย่างถูกห่อหุ้มไว้อย่างมิดชิดในถุงพลาสติกหลายชั้น และที่ด้านนอกของถุงทุกใบล้วนติดชื่อไว้ด้วยกระดาษและเทปกาวใสอย่างเรียบร้อย ในบรรดาเมล็ดพันธุ์เหล่านั้น มีผักที่เหมาะแก่การปลูกในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว ได้แก่ หัวไชเท้า ถั่วลันเตา ผักชี ต้นหอม ผักกาดขาว ผักกาดกวางตุ้ง ขึ้นฉ่าย ยอดผักกาด และอื่นๆ นอกจากนี้ยังมีพืชอีกชนิดที่เหมาะสำหรับปลูกในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวเช่นกัน นั่นคือ ผักกาดก้านขาว ดอกของผักกาดก้านขาวมีสีเหลืองทองสว่างไสว เมล็ดของมันเมื่อนำไปสกัดเป็นน้ำมันเมล็ดผักกาด ก็จะได้น้ำมันที่มีกลิ่นหอมเข้มข้นยิ่งนัก ด้วยเหตุนี้ ก่อนจะเข้ามาอยู่ในป่า เสี่ยวเยว่จึงได้ซื้อเมล็ดผักกาดติดตัวมาประมาณหนึ่งชั่ง

ที่ดินรกร้างที่เธอถางไว้ในช่วงที่ผ่านมานั้นมีพื้นที่มากกว่าหนึ่งไร่แล้ว หลังจากหยิบเมล็ดผักกาดขึ้นมา เสี่ยวเยว่ก็เดินมายังที่ดินรกร้างด้านข้างบ้าน ไม่สิ ตอนนี้ควรเรียกว่า 'แปลงผัก' ถึงจะถูก แปลงผักได้รับการปรับปรุงโดยเสี่ยวเยว่จนเข้าที่ ไม่เพียงแต่ถอนพุ่มไม้และเถาวัลย์ออกไปจนหมดสิ้น แม้แต่หินก้อนเล็กก้อนใหญ่ก็ถูกเคลียร์ออกไปจนสะอาดสะอ้าน เธอเพิ่งยกร่องแปลงผักไปได้ประมาณหนึ่งไร่เมื่อวานนี้ ซึ่งเหมาะเจาะพอดีสำหรับการหว่านเมล็ดผักกาด สาเหตุที่เลือกหว่านเมล็ดวันนี้ เป็นเพราะพยากรณ์อากาศบอกว่าคืนนี้มีโอกาสสูงที่จะเกิดฝนฟ้าคะนอง แบบนี้ก็ช่วยประหยัดขั้นตอนการรดน้ำของเธอไปได้เยอะเลย

เสี่ยวเยว่หว่านเมล็ดผักกาดลงไปทั่วแปลงผักหนึ่งไร่ ใช้เมล็ดไปทั้งหมดครึ่งชั่ง ส่วนอีกครึ่งชั่งที่เหลือ เธอตั้งใจจะเก็บไว้หว่านในอีกไม่กี่วันข้างหน้า หลังจากหว่านเมล็ดเสร็จ เธอก็หาเศษกิ่งไม้ที่เล็มจนสะอาดมาปักไว้ในแปลงผัก จากนั้นก็นำฟางมามัดติดไว้กับกิ่งไม้เหล่านั้นให้ดูคล้ายกับหุ่นไล่กาแบบง่ายๆ ในป่ามีนกเยอะ หุ่นไล่กาก็น่าจะช่วยได้บ้างเล็กน้อย ถึงจะช่วยไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะมีเจ้าดำกับเจ้าขาวคอยเฝ้าอยู่ตรงนี้ คาดว่าคงไม่มีใครหน้าไหนกล้าหาญชาญชัยมาขโมยกินเมล็ดพันธุ์ผักของเธอหรอก

เสี่ยวเยว่ตื่นเช้าทุกวัน ครั้งนี้เธอทำงานไปได้เต็มๆ สองชั่วโมงแล้ว พระอาทิตย์ถึงค่อยโผล่พ้นยอดเขาสูงชันขึ้นมา สายลมยามเช้าในป่าจึงเริ่มมีความอบอุ่นขึ้นบ้าง เสี่ยวเยว่เงยหน้ามองท้องฟ้า เห็นท้องฟ้าวันนี้สีครามสดใสดุจผืนทะเล ไม่มีก้อนเมฆแม้แต่น้อย ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนจะมีฝนตก ฝนจะตกหรือไม่ตกก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไร ชีวิตในช่วงเวลาที่ใช้ในป่าแห่งนี้สอนให้เธอรู้จักปล่อยวางตามธรรมชาติ ทุกอย่างปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาตินั่นแหละดีที่สุด ทำเต็มที่แล้วที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นลิขิตฟ้าดิน ยังไงเธอก็หว่านเมล็ดพันธุ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว ส่วนพวกมันจะเติบโตอย่างเข้มแข็งเอาชนะสภาพแวดล้อมและงอกงามออกมาจากดินที่ร่วนซุยนี้ได้หรือไม่ ก็ต้องดูดวงชะตาของพวกมันเองแล้ว

"เอาล่ะ หว่านเมล็ดเรียบร้อยแล้ว" เสี่ยวเยว่กวักมือเรียกเจ้าดำกับเจ้าขาวที่กำลังตะลุมบอนกันอยู่อีกฝั่งหนึ่งอย่างไม่มีสาเหตุ สัตว์ป่าตัวน้อยทั้งสองตัวพอได้ยินก็รีบวิ่งแข่งกันมาอย่างเร่งรีบ กลัวว่าจะตามหลังเพื่อน พุ่งมาถึงตรงหน้าก็นั่งลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว แหงนหน้ามองมนุษย์ผู้มีรอยยิ้มอารมณ์ดี เสี่ยวเยว่ใช้มือทั้งสองข้างค้ำเข่า ก้มตัวลงพูดกับ 'เจ้าตัวเล็ก' ทั้งสองที่โตวันโตคืนว่า: "เมื่อเช้านี้พวกเจ้าก็เห็นแล้วนะว่า ที่บ้านเราน้ำมันหมดแล้ว”