บทที่ 1670 การทำงูตากแห้ง

หลี่ชิงเฟิงโอบกอดลูกสาวไว้ในอ้อมแขน จูบหน้าผากและแก้มของนางซ้ำๆ อย่างรักใคร่ จากนั้นก็กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า: "ว้าว เจ้าตัวเล็กกลับมาแล้ว!" ทุกครั้งที่ได้รับคำชมเช่นนี้ จื่ออวี๋จะรู้สึกภูมิใจในตัวเองมาก ราวกับว่านางไม่ได้แค่ไปเดินเล่นแถวนี้ แต่เพิ่งทำภารกิจที่ยากลำบากสำเร็จลุล่วงเหมือนวีรบุรุษผู้กล้าหาญ ความภูมิใจฉายชัดอยู่บนใบหน้า และความดีใจที่ปิดไม่มิด นางคล้องคอพ่อไว้ ยกเท้าเล็กๆ ขึ้นแล้ววางลงบนหัวเข่าของพ่อได้อย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็เปลี่ยนเท้าอีกข้างที่ยังอยู่บนพื้นตามขึ้นมาบนหัวเข่าของพ่อจนสำเร็จ แล้วทั้งตัวก็เกาะติดอยู่กับหน้าอกของพ่อแน่นราวกับตุ๊กตาห้อยคอ

หลี่ชิงเฟิงตามใจนาง อุ้มนางขึ้นมาแล้วหมุนตัวไปสองรอบ เรียกเสียงหัวเราะจากจื่ออวี๋ได้อย่างสนุกสนาน ชีวิตเช่นนี้ช่างสงบสุขและงดงาม

จนกระทั่งยามบ่าย จู่ๆ ในลานบ้านก็มีเสียงดังสนั่นราวกับลูกเห็บตกลงมา หลี่ชิงเฟิงขมวดคิ้ว รีบห่มผ้าห่มผืนเล็กให้จื่ออวี๋ที่กำลังนอนกลางวัน แล้วผละจากขอบเตียงหิน ก่อนจะวาร์ปไปที่ลานบ้านทันที ในลานบ้านยังมีเสียงเปรี๊ยะปร๊ะดังอยู่อย่างต่อเนื่อง หลี่ชิงเฟิงขมวดคิ้วเพ่งมองดู ก็พบว่ามีพวกตัวยาวๆ นอนระเกะระกะอยู่เต็มลานบ้าน แถมจำนวนยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเงยหน้ามองท้องฟ้า ก็เห็นจินจว้านกำลังบินวนอยู่เหนือลานบ้าน ไอ้พวกตัวยาวๆ เหล่านั้นก็คือสิ่งที่ร่วงลงมาจากตัวมันนั่นเอง

หลี่ชิงเฟิงตะโกนด่า: "จินจว้าน!" ร่างของจินจว้านสะดุ้งโหยง รีบเปลี่ยนทิศทางแล้วหายวับไปจากน่านฟ้าเหนือลานบ้านอย่างรวดเร็ว หลี่ชิงเฟิงปวดหัวแทบระเบิด ไอ้นกตัวนี้ทำไมถึงได้เจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนี้นะ? เมื่อเช้าก็แค่หยอกเล่นด้วยนิดหน่อย ผลปรากฏว่าตอนบ่ายมันก็เอาคืนด้วยการมาสร้างความปวดหัวให้เขาเสียแล้ว จะไม่ให้ปวดหัวได้ยังไง หลี่ชิงเฟิงมองดูงูที่นอนตายระเกะระกะเต็มลานบ้านด้วยความรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก งูเยอะขนาดนี้ ถ้าจื่อเหิงเห็นเข้า คงโวยวายอยากกินบุฟเฟ่ต์งูแน่ๆ เขาไม่อยากไปจับปลาไหลอีกแล้วนะ! ถึงแม้ปลาไหลจะอร่อย แต่ขั้นตอนการจัดการมันยากลำบากจริงๆ! อีกอย่าง ถ้าจื่อเหิงเห็นงูพวกนี้ เขาต้องจำลักษณะของพวกมันได้แน่ๆ ถึงตอนนั้นถ้าต้มออกมาแล้วหน้าตาไม่เหมือนกับที่เห็นเข้า เด็กน้อยหัวไวแบบนั้นคงรู้ทันทีว่าถูกพ่อหลอก

ดังนั้น เพื่อไม่ให้จื่อเหิงต้องมาโชว์สกิลตื๊อให้ได้ดั่งใจ หลี่ชิงเฟิงจึงรีบหาถุงปุ๋ยมาเก็บงูเหล่านั้น งูพวกนี้ตายสนิทแล้ว นอนนิ่งสนิทอยู่บนพื้นลานบ้านอย่างเงียบเชียบ หลี่ชิงเฟิงจับงูไปพลางสำรวจพวกมันไปพลาง เขาพบว่าดูเผินๆ พวกมันก็ไม่ต่างจากงูพิษชนิดเดียวกันเท่าไหร่นัก แต่ผิวหนังของงูพิษทุกตัวกลับหยาบกร้านอย่างยิ่ง ลวดลายบนตัวไม่ได้เรียบเนียนไปกับผิวอีกต่อไป แต่กลับนูนเด่นขึ้นมาเป็นลวดลายสามมิติบนผิวหนังที่หยาบกร้านนั้น ทำให้พอจะคาดเดาได้ว่า งูพิษพวกนี้คงไม่ธรรมดา อย่างน้อยอายุของพวกมันก็คงมากกว่างูพิษทั่วไปมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่มีผิวหนังที่ดูน่าเกรงขามขนาดนี้ แม้ตัวมันจะดูไม่ใหญ่โตเท่าไหร่ แต่งูพวกนี้ไม่ได้ตัดสินอายุจากขนาดร่างกาย เหมือนกับงูเหลือมกับงูทั่วไป ที่ไม่สามารถตัดสินอายุจากรูปร่างภายนอกได้เด็ดขาด งูก็เหมือนคน เมื่อโตจนถึงขนาดหนึ่งแล้ว ก็จะไม่ขยายขนาดอีก บางตัวอาจจะหดเล็กลงเมื่ออายุมากขึ้นด้วยซ้ำ สรุปคือ ขนาดร่างกายอาจใช้เป็นเกณฑ์ตัดสินอายุได้ แต่มันไม่ใช่เกณฑ์เพียงอย่างเดียว ต้องวิเคราะห์รวมไปถึงจำนวนเกล็ด พฤติกรรม และส่วนหาง และต่อให้รวบรวมข้อมูลเหล่านี้แล้ว ก็อาจไม่ทราบอายุที่แท้จริงอยู่ดี เพราะคนไม่ใช่ตัวงู เรื่องอายุของงูนั้น มีเพียงพวกเดียวกันเท่านั้นที่รู้