บทที่ 1674 จินฮวามีความดีความชอบอย่างใหญ่หลวง

หลี่ชิงเฟิงสบสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของจื่อเหิง บนใบหน้าของเขาปรากฏร่องรอยของความไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาแวบหนึ่ง เขารู้ดีว่าจื่อเหิงเป็นเด็กฉลาดหลักแหลม ไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่ายๆ ดังนั้น เขาจึงแสร้งทำเป็นสีหน้าโศกเศร้าแล้วตอบไปว่า: "เฮ้อ หลายวันก่อนพ่อพาเจ้าไปช่วยคุณปู่ทวดสี่เกี่ยวข้าว พ่อก็ได้คิดอะไรหลายอย่างเลยล่ะ”

“ชีวิตของเกษตรกรนี่ช่างไม่ได้รับความสะดวกสบายเลยจริงๆ”

“ทุกคนตรากตรำทำงานหนักกันตลอดทั้งปี แต่ก็ทำได้เพียงแค่พออยู่พอกินเท่านั้น”

“พ่อเลยคิดว่า ในเมื่อฤดูเก็บเกี่ยวผ่านพ้นไปแล้ว พ่อจะลองหาดูว่ามีวิธีอื่นที่จะช่วยให้ทุกคนมีรายได้เพิ่มขึ้นบ้างไหม"

แม้คำพูดนี้จะปกปิดความจริงเรื่องที่เขาไปทำงูตากแห้งเอาไว้ แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่อยู่ในใจของเขาจริงๆ แม้เขาจะมอบโอกาสในการทำงานในโรงงานให้ชาวบ้าน และช่วยให้ทุกคนหาช่องทางจำหน่ายผักและของป่าได้ แต่นั่นก็ช่วยเพิ่มรายได้ให้ชาวบ้านได้เพียงบางส่วนเท่านั้น ยังมีชาวบ้านอีกส่วนหนึ่งที่ยังคงต้องระหกระเหินไปทำงานต่างถิ่น