บทที่ 1673 โหยหาห้องเก็บของใต้ดินมาหลายสิบปี

น้ำตาของหวังจินฮวาหยุดไหลกะทันหัน เธอมองดูคุณปู่ที่มีอายุเกินร้อยปีด้วยความไม่อยากจะเชื่อ: "คุณปู่คะ สิ่งที่คุณปู่พูดคือเรื่องจริงหรือคะ?"

ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ แต่ยุคสมัยนี้มักเข้มงวดกับผู้หญิงเหลือเกิน โดยเฉพาะผู้หญิงในรุ่นของเธอที่ไม่ได้มีความรู้หรือวิสัยทัศน์อะไรมากนัก ส่วนใหญ่พอแต่งงานไปแล้ว ก็ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาใช้ชีวิตไปจนตลอดรอดฝั่ง หากหย่าร้างไป บ้านเดิมก็ไม่แน่ว่าจะยอมรับ บ้านสามีก็ไม่แน่ว่าจะยังอาศัยอยู่ต่อได้ แล้วจะให้ไปอยู่ที่ไหนล่ะ? แต่ในตอนนี้ คุณปู่กลับบอกว่าจะยกบ้านให้เธอ และยกที่นาทั้งหมดให้เธอด้วยอย่างนั้นหรือ? เธอเบิกตากว้าง ราวกับอยู่ในความฝัน รู้สึกว่ามันช่างไม่สมจริงเอาเสียเลย

หลี่กั๋วไท่มองไปทางชิงเฟิงแล้วกล่าวว่า: "ชิงเฟิง เย็นนี้เจ้ามาทานข้าวที่บ้านนะ เรื่องนี้ต้องเรียกคนบ้านหลี่ของเรามารวมตัวกันถึงจะพูดให้ชัดเจนได้”

“เจ้าออกไปอยู่ข้างนอกนาน อาจจะไม่รู้ความลำบากของคุณป้าสะใภ้ของเจ้า เฮ้อ"

แม้หลี่กั๋วไท่จะชราภาพแล้ว แต่จิตใจของเขายังคงสว่างไสว ที่ผ่านมาเขาไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ เพราะเขาไม่เคยเห็นหวังจินฮวาอาละวาดแบบนี้มาก่อน จึงไม่เคยรู้เลยว่าในใจเธออัดอั้นตันใจถึงเพียงนี้ อีกทั้งในช่วงนั้นเหลนๆ ทั้งหลายยังเล็กอยู่ หากพ่อแม่หย่าร้างกัน ผลกระทบต่อเด็กๆ ย่อมไม่น้อยเลย แต่ตอนนี้เหลนทั้งสองคนแต่งงานกันหมดแล้ว จึงไม่มีอะไรต้องกังวลมากนัก เขากล่าวว่า: "ถึงเวลาที่ต้องคืนความยุติธรรมให้คุณป้าสะใภ้ของเจ้าแล้ว ถึงแม้ความยุติธรรมนี้จะมาถึงช้าไปสักหน่อย แต่ก็น่าจะชดเชยให้เธอได้บ้าง"