บทที่ 1672 ให้หลี่ฟู่ชุนไปกินขี้

"เชอะ!" หวังจินฮวาด่าอย่างโกรธจัด "มันเทศของฉันก็คือแกนั่นแหละที่ขโมยไป”

“ไม่อย่างนั้นแกจะวิ่งมาป้วนเปี้ยนอยู่ที่นี่ทำไม?”

“หรือว่าแกมาทำนาอยู่ที่นี่กันล่ะ?"

เจิงเหม่ยลี่ทำหน้าตาน่าสงสารดวงตาสีแดงก่ำ อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่พูด ช่างดูน่าเวทนาเหลือเกิน หวังจินฮวาเห็นท่าทางแบบนี้ของนางแล้วก็ยิ่งโกรธจนแทบจะระเบิด นังผู้หญิงร่านคนนี้เอาแต่ทำท่าออดอ้อนผู้ชาย หลี่ชิงเฟิงเป็นใคร? จะมาตกหลุมพรางนางงั้นหรือ? เธอโกรธจนไม่พูดพร่ำทำเพลง จะเข้าไปจิกหัวเจิงเหม่ยลี่ พลางด่าทอไปด้วย: "ฉันจะสั่งสอนแกเรื่องขโมยมันเทศ! ให้แกขโมย! นังผู้หญิงร่านหน้าไม่อาย!"

"ว้าย!" เจิงเหม่ยลี่เห็นท่าไม่ดีก็ตกใจสุดขีด รีบโกยอ้าวไปหลบหลังหลี่ชิงเฟิง หลี่ชิงเฟิงรีบยื่นมือมาขวางทั้งสองคนไว้ แล้วปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า: "ทั้งสองคนครับ ใจเย็นๆ กันก่อน มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากัน อย่ามาโวยวายเลยครับ"