บทที่ 1677 การค้าที่มีลูกค้าประจำเท่านั้นถึงจะยั่งยืน

ชิงซงและชิงไป่ไม่เพียงแต่มีรูปร่างกำยำเหมือนหวังจินฮวา แต่ยังมีนิสัยเหมือนเธออีกด้วย คือสุขุมนุ่มลึกแต่ก็มีความฉลาดเฉลียว อย่ามองว่าหวังจินฮวาดูไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา แต่ถ้าถึงเวลาต้องพูดจริงๆ เธอก็สามารถใช้คำพูดที่เผ็ดร้อนได้ไม่แพ้ใคร

หลังจากมอบหมายงานเรียบร้อยแล้ว หลี่ชิงเฟิงก็กลับบ้าน ในตอนกลางคืน เขาโหมอ่านหนังสือและหาความรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับมันเทศ ส่วนเรื่องการปลูกนั้นไม่ต้องศึกษาเลย เพราะในหมู่บ้านมีใครบ้างที่ไม่รู้วิธีปลูกมันเทศ? เขาว่ากันว่า อ่านหนังสือหมื่นเล่มไม่เท่าออกเดินพันลี้ การทำไร่ทำนาก็เช่นกัน การอ่านหนังสือมากมายก็ไม่เท่าการได้ลงมือปฏิบัติจริง ชาวหมู่บ้านลวี่สุ่ยต่างปฏิบัติจริงมาหลายสิบปีแล้ว ดังนั้นเรื่องเทคนิคจึงไม่ต้องเป็นห่วง

สิ่งที่เขาต้องเร่งศึกษาคือวิธีการผลิตผลิตภัณฑ์จากมันเทศชนิดต่างๆ ขนมมันเทศและมันเทศตากแห้งเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุด ทว่ามันเทศตากแห้งนั้นดูเกร่อเกินไป แถมยังดูเหมือนไม่มีกรรมวิธีที่ซับซ้อน ทำให้ไม่สามารถดึงมูลค่าของการแปรรูปออกมาได้ ดังนั้น หลี่ชิงเฟิงจึงกำหนดทิศทางการผลิตไว้ที่ขนมมันเทศ

วิธีการทำขนมมันเทศก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร เพียงแค่นำมันเทศไปนึ่งจนสุกแล้วปอกเปลือก จากนั้นจะผสมแป้งสาลีหรือแป้งข้าวเหนียวก็ได้ เมื่อนวดจนเป็นก้อนแล้ว ก็หยิบมาปั้นให้เป็นก้อนกลมแล้วกดให้แบน จากนั้นก็นำไปทอดได้เลย วิธีการทำง่ายมาก คล้ายกับขนมทอดชนิดอื่นๆ ผู้หญิงในหมู่บ้านส่วนใหญ่ต่างก็ทำเป็นกัน รอจนกว่าเงื่อนไขการผลิตขนมมันเทศพร้อมแล้ว ก็จะใช้เครื่องจักรในโรงงานนวดแป้ง และให้คุณป้าจินฮวาเป็นแกนนำ พร้อมขยายการรับสมัครผู้หญิงเพิ่มอีกสองสามคนมาทำขนมมันเทศ ส่วนหน้าที่ทอดขนมมันเทศนั้นจะให้ชิงซงกับชิงไป่เป็นหลักไปก่อน จากนั้นค่อยกำหนดแผนเพิ่มเติมตามยอดขายของขนมมันเทศ

เช้าวันต่อมา หลี่ชิงเฟิงมาที่บ้านของคุณป้าจินฮวา เดิมที่คุณป้าจินฮวาอาศัยอยู่กับหลี่ฟู่ชุน ไม่ได้ย้ายมาอยู่กับลูกชายทั้งสอง แต่ในตอนนี้เมื่อหลี่ฟู่ชุนถูกไล่ออกจากบ้านไปแล้ว จึงเหลือเพียงคุณป้าจินฮวาอยู่คนเดียว ตอนที่หลี่ชิงเฟิงมาถึง คุณป้าจินฮวาก็ล้างมันเทศไปได้เยอะพอสมควรแล้ว เมื่อเห็นชิงเฟิง เธอก็รีบลุกขึ้นยืนเช็ดมือที่เปียกปอนด้วยความประหม่าเล็กน้อยกล่าวว่า: "ชิงเฟิง ป้าก็ไม่รู้ว่าหลานต้องการมันเทศกี่กิโล เลยเอาที่อยู่ในห้องเก็บของใต้ดินออกมาทั้งหมดเลยจ้ะ”