บทที่ 1678 การค้าที่มีลูกค้าประจำเท่านั้นถึงจะยั่งยืน

เมื่อวานนี้เขาไปช่วยบ้านของไช่อิงขุดมันเทศ ตอนที่ทานมื้อเที่ยงที่บ้านไช่อิง ไช่อิงบ่นกับไช่จวินว่าไม่ได้กินอาหารขยะมานานมากแล้ว คืออาหารขยะชนิดที่ขายตามถนนสายอาหารในราคาสิบหยวนต่อห่อ ปฏิกิริยาของถังไช่จวินในตอนนั้นเหมือนกับที่พ่อครูแสดงออกเมื่อสักครู่นี้เลย คือบอกว่าอาหารขยะไม่ดี แต่ไช่อิงกลับบอกว่า สิ่งที่กินไม่ใช่ความดีต่อสุขภาพหรอก แต่เป็นความสนุกต่างหาก! เห็นไหมล่ะ ไช่อิงเป็นคนที่มีเสน่ห์น่าสนใจมาก!

นิวกินดีขึ้นรถแล้วโบกมือลา เขาไม่อยากอธิบายอะไรมากมายให้กับคนน่าเบื่ออย่างพ่อครู เพราะถึงอย่างไรพ่อครูก็คงไม่เข้าใจความคิดของคนที่มีความสนุกในชีวิตแบบไช่อิงหรอก! สรุปคือวันนี้เขาจะต้องไปเดินเที่ยวให้ได้ เขาจะกว้านซื้ออาหารขยะทุกชนิดที่มีบนถนนสายอาหารในเมืองเหอมาให้ไช่อิงให้หมด เขาจะให้ไช่อิงได้กินให้หนำใจ! ให้สนุกให้เต็มที่!

หลี่ชิงเฟิงได้แต่พูดไม่ออก แต่เมื่อเห็นว่านิวกินดีกำลังเติบโตขึ้นวันละนิดราวกับเด็กน้อย เขาก็รู้สึกปลาบปลื้มใจอย่างบอกไม่ถูก ภูมิหลังของนิวกินดีนั้นคงไม่ธรรมดา และอนาคตก็ไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญกับอันตรายอะไรบ้าง บางทีวันหนึ่งเขาอาจจะนึกย้อนถึงความทรงจำที่ไม่น่าอภิรมย์ขึ้นมาได้ ถึงเวลานั้นก็คงจะไม่มีความสุขไร้เดียงสาเหมือนตอนนี้อีกแล้ว ดังนั้น การได้เห็นนิวกินดีมีความสุขแบบไม่คิดหน้าคิดหลังเช่นนี้ หลี่ชิงเฟิงจึงรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง

หลังเด็กๆ ทั้งสองทานมื้อเช้าเสร็จ หลี่ชิงเฟิงก็ไปที่บ้านคุณป้าจินฮวาเพื่อทำขนมมันเทศต่อ เนื่องจากตอนนี้อยู่ในช่วงทดลองทำ จึงยังไม่จำเป็นต้องใช้คนมากนัก มีหลี่ชิงเฟิงคอยคุมงาน และลูกสะใภ้สองคนของชิงซงกับชิงไป่ บวกกับคุณป้าจินฮวาที่ทำงานเก่งกว่าผู้ชายตัวโตๆ ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว ชิงซงและชิงไป่ที่กำลังวุ่นอยู่กับการขยายโรงงาน พอกลับมาทานมื้อเที่ยงก็จะเข้ามาช่วยมือไม้ด้วย

ขนมมันเทศหลายร้อยชิ้นที่ทำเสร็จในวันนี้ถูกฝากไปกับฉู่จี๋จี๋ในเช้าวันรุ่งขึ้น เพื่อส่งต่อไปยังอำเภอชิงซานให้เจียงปิง เพื่อให้เจียงปิงลองดูว่าขนมมันเทศพวกนี้ควรวางจำหน่ายที่ร้านไหนได้บ้าง ในตอนเที่ยงของวันที่สามของการทำขนมมันเทศ เจียงปิงก็โทรศัพท์เข้ามา เสียงของเจียงปิงในสายดูตื่นเต้นมาก เธอกล่าวว่า: "พี่ชิงเฟิง ขนมมันเทศที่ทำออกมาคราวนี้รสชาติไม่ธรรมดาเลยค่ะ!"