บทที่ 1679 สิทธิ์การขายขนมมันเทศ

ในขณะที่หลี่ชิงเฟิงกำลังคุยโทรศัพท์กับเจียงปิง บรรดาผู้นำเมืองเหอกำลังนั่งล้อมวงกันอยู่ในห้องประชุม มือถือขนมมันเทศคนละชิ้นแล้วทานกันอย่างลืมตัว มีคนอุทานขึ้นว่า: "รสชาติของขนมมันเทศอันนี้คุ้นเคยมากเลยครับ เหมือนมันเทศที่ผมเคยทานตอนเด็กๆ เลย!" อีกคนร้องอ๋อขึ้นมาทันที: "ผมก็นึกอยู่ว่าทำไมคุ้นจัง ที่แท้ก็รสชาติมันเทศเผาที่เคยทานตอนเด็กนี่เอง”

“มากกว่านั้นนะ ขนมมันเทศนี้เคี้ยวแล้วนุ่มหนึบ อร่อยกว่ามันเทศเผาตอนเด็กๆ อีก”

“ซื้อมาจากไหนครับเนี่ย? เลิกงานเดี๋ยวผมจะแวะไปซื้อไปฝากคุณแม่ที่บ้านหน่อย ท่านชอบบ่นว่ามันเทศสมัยนี้ไม่อร่อย”

“ใช่ๆ ผมก็จะไปซื้อไปฝากคุณพ่อเหมือนกัน" ภายในห้องประชุม ต่างคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส ต่างพากันเอ่ยปากชมขนมมันเทศไม่ขาดสาย

หนิวลี่จึงแนะนำว่า: "นี่เป็นขนมมันเทศที่ส่งมาจากหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งในอำเภอชิงซานครับ”