บทที่ 1680 หาเวลาไปเมืองใหญ่

วันเวลาผ่านไป หวังจินฮวาก็ยิ่งทำขนมมันเทศได้คล่องแคล่วชำนาญมากขึ้น หลังจากงานขยายโรงงานทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว สองพี่น้องชิงซงและชิงไป่ก็กลับมาช่วยงานอย่างเต็มตัว ทุกคนในครอบครัวร่วมแรงร่วมใจกัน ทำให้ทุกวันสามารถผลิตขนมมันเทศส่งออกไปได้วันละสองถึงสามพันชิ้น ขนมมันเทศราคาชิ้นละห้าหยวน จำนวนสองถึงสามพันชิ้นก็เป็นเงินหมื่นกว่าหยวน หวังจินฮวาในฐานะผู้ควบคุมเทคนิคการผลิตจึงได้รับค่าจ้างสูงที่สุด บวกกับมันเทศที่บ้านทั้งหมดถูกนำมาใช้ทำขนมมันเทศ จึงขายได้เงินมาไม่น้อยเลย ภายในเวลาเพียงหนึ่งเดือน เธอก็ทำเงินได้เกือบสองหมื่นหยวน เรื่องนี้ทำให้เธอดีใจจนเนื้อเต้น จนลืมไปเลยว่าตัวเองยังมีสามีที่น่ารังเกียจคนหนึ่งอยู่ และเมื่อยอดขายขนมมันเทศพุ่งสูงขึ้น การรับซื้อมันเทศในหมู่บ้านก็คึกคักขึ้นเป็นเงาตามตัว ชาวบ้านที่ปลูกมันเทศไว้ที่บ้านต่างยิ้มหน้าบานไม่ต่างจากหวังจินฮวา ส่วนคนที่ปลูกน้อยหรือไม่ได้ปลูกเลย ก็ได้แต่เสียดายจนตบเข่าฉาด

สำหรับหมู่บ้านอื่น ช่วงหลังฤดูเก็บเกี่ยวถือเป็นช่วงว่างเว้นจากการทำนาทำไร่ แต่สำหรับคนในหมู่บ้านลวี่สุ่ยกลับไม่มีเวลาว่างเลยแม้แต่นาทีเดียว ไม่ว่าจะไปขุดของป่า ปลูกผัก หรือบุกเบิกที่ดินเพื่อเตรียมปลูกมันเทศในปีหน้า ทุกอย่างดูวุ่นวายราวกับอยู่ในสนามรบ ตอนกลางวันแทบไม่เห็นเงาคนในหมู่บ้าน พอตกกลางคืนก็สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ทุกครัวเรือนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม แน่นอนว่า... ยกเว้นบ้านของอาม่าเฝิง อาม่าเฝิงตอนนี้อาศัยอยู่กับลูกชายคนโต เดิมทีหลังจากที่เธอพิการก็ได้สมัครขอรับเงินอุดหนุนประเภทต่างๆ ซึ่งหากคำนวณรายหัวแล้ว เดือนหนึ่งจะได้รับเงินเข้าบัญชีประมาณสองพันกว่าหยวน เงินจำนวนนี้หากเทียบกับหมู่บ้านเกษตรกรรมแห่งอื่นในละแวกนั้นถือเป็นเงินก้อนโตทีเดียว เพราะเป็นเงินที่ได้มาโดยไม่ต้องลงแรงทำงาน ก็เหมือนเก็บตกได้เปล่าๆ เดือนหนึ่งเก็บได้เท่านี้ถือว่าไม่น้อยเลย แต่เงินจำนวนนี้ในหมู่บ้านลวี่สุ่ยยุคปัจจุบันกลับดูไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่

หลี่เต๋อจื้อลูกชายคนโตและหลี่เต๋อหมิงลูกชายคนที่สามของหลี่เต๋อไฉ เดิมทีเคยทะเลาะกันเรื่องใครจะเป็นคนเลี้ยงดูอาม่าเฝิงก่อน สุดท้ายเพราะหลี่เต๋อจื้อเป็นพี่คนโต จึงชิงตัวอาม่าเฝิงซึ่งเปรียบเสมือน 'สมบัติ' มาครอบครองได้ก่อน ตกลงกันว่าเลี้ยงคนละปี ระหว่างที่เลี้ยงดู เงินอุดหนุนช่วยเหลือที่อาม่าเฝิงได้รับจะเป็นของผู้ดูแลคนนั้น เดิมทีเรื่องนี้ถือเป็นเรื่องที่ดีมาก แต่ตอนนี้เมื่อเห็นคนในหมู่บ้านขุดมันเทศกันอย่างเอาเป็นเอาตาย จัดเตรียมพื้นที่บนภูเขากันอย่างคึกคัก เขาก็เริ่มร้อนใจ ตั้งแต่อาม่าเฝิงรู้ว่าตัวเองเป็น 'สมบัติ' ที่มีค่า นิสัยของเธอก็ยิ่งเอาแต่ใจตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ แม้เธอจะไม่จู้จี้จุกจิกกับลูกชายและหลานชายสุดที่รัก แต่เธอกลับไปจู้จี้กับลูกสะใภ้ ภรรยาของหลี่เต๋อจื้อแทบจะประสาทกินอยู่แล้วในช่วงนี้ ยิ่งมาเห็นคนในหมู่บ้านพากันออกไปเตรียมการปลูกมันเทศสำหรับปีหน้า ก็ยิ่งรู้สึกอัดอั้นและร้อนใจ พออัดอั้นและร้อนใจ เธอก็เลิกทำดีกับอาม่าเฝิง ชีวิตของอาม่าเฝิงแม้จะไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่ แต่การต้องอาศัยบ้านคนอื่นวันแล้ววันเล่า ต้องคอยดูสีหน้าลูกสะใภ้ ก็ถือเป็นเรื่องที่ทรมานใจยิ่งนัก เธออดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงชีวิตในอดีต สมัยก่อนแม้จะไม่มีเงินอุดหนุนพวกนั้น แต่ชีวิตกลับราบรื่น หลานชายหลานสาวต่างก็เชื่อฟังคำสั่ง ลูกชายและลูกสะใภ้ต่างก็ต้องคอยดูสีหน้าเธอ ไม่เหมือนตอนนี้ ที่อาศัยอยู่ในบ้านลูกชายคนโต ไม่เพียงแต่ต้องดูสีหน้าลูกชายคนโต ยังต้องมาดูสีหน้าลูกสะใภ้คนโตอีก อาม่าเฝิงรู้สึกแย่มาก เฮ้อ อุตส่าห์มีลูกชายถึงสามคน ลูกชายก็มีหลานชายที่เป็นแก้วตาดวงใจ ตามเหตุผลแล้วชีวิตของเธอน่าจะมีความสุขราบรื่น แต่ทำไมยิ่งอยู่ชีวิตยิ่งไม่เป็นใจแบบนี้ล่ะ?

......

หลังจากเรื่องขนมมันเทศเข้าที่เข้าทาง สถานที่ผลิตขนมมันเทศก็ย้ายจากบ้านของหวังจินฮวาไปที่โรงงานที่ขยายใหม่ ด้วยเหตุนี้ เมื่อมีเครื่องจักรนวดแป้งในโรงงานแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องพึ่งพาหลี่ชิงเฟิงอีก หลี่ชิงเฟิงที่วุ่นวายมาหลายวัน พอว่างลงก็ไม่รู้จะทำอะไรดี เขารู้สึกว่ามีพลังพิเศษที่เป็นของเหลวช่างสะดวกสบายเหลือเกิน ทำให้เขาเบาแรงไปได้มาก สิ่งที่เขาไม่รู้คือ ในช่วงเวลาที่เขากำลังวุ่นอยู่กับการทำขนมมันเทศนั้น ร้านอาหารตงไหลกำลังเผชิญกับวิกฤตครั้งยิ่งใหญ่ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ร้านสาขาต่างๆ ของตงไหลต่างก็ประสบกับเหตุความวุ่นวายในรูปแบบที่แตกต่างกันไป ช่วงแรกเป็นเพียงร้านสาขาเล็กๆ ที่มีลูกค้าหัวหมอเข้ามาหาเรื่อง ซึ่งยังไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่ แต่ค่อยๆ เริ่มมีคนมาหาเรื่องมากขึ้นเรื่อยๆ และรุนแรงขึ้นทุกที บางคนถึงกับทุบทำลายข้าวของและทำร้ายพนักงาน