บทที่ 1689 การลงพื้นที่สำรวจ

เจ้านิวกินดีมองดูจื่อเหิงด้วยท่าทางว่านอนสอนง่าย รู้สึกว่าสิ่งที่เด็กน้อยพูดช่างมีเหตุผลและเก่งกาจเหลือเกิน! จื่อเหิงสมแล้วที่เป็นลูกชายของพ่อครู ช่างเหนือกว่าคนทั่วไปจริงๆ รู้กระทั่งว่าต้องวางแผนก่อนลงมือทำ จู่ๆ เขาก็รู้สึกตั้งตารออาหารที่จื่อเหิงจะทำขึ้นมาจริงๆ บางทีฝีมืออาจจะเทียบชั้นกับพ่อครูได้เลยก็ได้!

"อื้อๆๆ!" เจ้านิวกินดีพยักหน้าไม่หยุด "จื่อเหิง พี่ฟังนายหมดทุกอย่าง" จื่อเหิงหัวเราะคิกคัก: "งั้นพี่บอกผมมาสิ พี่ชอบกินอะไร? หรือว่าวันนี้พี่อยากกินเมนูอะไร?" เจ้านิวกินดีตอบ: "ไข่ดาว" จื่อเหิงขมวดคิ้ว: "อันนี้ไม่มีเทคนิคอะไรเลย พี่เปลี่ยนเมนูใหม่เถอะ" เหตุผลหลักคือปกติกินไข่ดาวบ่อยเกินไปจนเริ่มเลี่ยนแล้ว เจ้านิวกินดีเกาหัวอย่างลำบากใจ: "งั้น... งั้นไข่ต้ม!" จื่อเหิงสูดหายใจลึก: "เปลี่ยนอีกเมนู" "ไข่ตุ๋น!"

จื่อเหิงวางปากกาลง อยากจะสั่งสอนพี่ชายเจ้านิวกินดีสักสองสามคำ แต่พอสบสายตาที่ใสซื่อจนดูซื่อบื้อคู่นั้นของอีกฝ่าย ก็ทำได้เพียงถอนหายใจยาวๆ แล้วพูดว่า: "ผมเป็นคนจัดการเมนูเองดีกว่า"

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: "ตอนนี้ที่บ้านมีแค่พี่กับผม พ่อกับเจ้าตัวเล็กไม่อยู่บ้าน" "เราสองคนไม่จำเป็นต้องเตรียมอาหารเยอะเกินไป เดี๋ยวพอกินไม่หมดจะกลายเป็นของเหลือทิ้งไปเปล่าๆ" "ถึงบ้านเราจะมีเงิน แต่เราก็ต้องรู้จักประหยัดข้าวปลาอาหารด้วย" "เขาว่ากันว่า 'รวยไม่ลืมตัว' พวกเราจะปล่อยตัวตามใจเกินไปไม่ได้"