บทที่ 1690 ถือว่าไม่เคยให้กำเนิดลูกชายคนนี้มา

ความตื่นตระหนกบนใบหน้าของหญิงชราจางหายไปแทนที่ด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง: "ไม่เป็นไรๆ เข้ามานั่งข้างในก่อนจ้ะ เฉียนหยางยังไม่กลับมาเลย เข้ามาดื่มน้ำในบ้านก่อนเถอะ เดี๋ยวเขาก็คงใกล้กลับมาแล้ว"

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้าแล้วเดินตามเข้าไปในบ้าน ลานบ้านไม่ได้เทปูนซีเมนต์ ดินสีดำถูกเท้าไก่คุ้ยเขี่ยจนเละเทะ ซ้ำยังเพิ่งสาดน้ำลงไป ทำให้พื้นดินโคลนแฉะไปหมด ตอนที่หลี่ชิงเฟิงเดินมาถึงหน้าประตู รองเท้าผ้าใบที่เขาสวมใส่อยู่ก็เปื้อนโคลนสีดำหนาเตอะเสียแล้ว นึกว่านี่คงเป็นสภาพที่แย่ที่สุดแล้ว แต่ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้น เขากลับเห็นสภาพห้องภายในที่ว่างเปล่าราวกับไม่มีอะไรอยู่เลย

แม้ตัวบ้านจะเป็นบ้านที่รัฐบาลสร้างให้ แต่ก็ถือว่าค่อนข้างกว้างขวาง แต่ละห้องมีพื้นที่ประมาณยี่สิบถึงสามสิบตารางเมตร ในห้องขนาดสองสามสิบตารางเมตรนี้ กลับมีเพียงม้านั่งและเตียงไม้ที่วางพิงผนังอยู่เท่านั้น ชายชราคนหนึ่งนั่งพิงผนังอยู่บนม้านั่ง ข้างกายมีไม้เท้าไม้ค้ำยันวางอยู่

หญิงชราพาหลี่ชิงเฟิงเข้าบ้านพลางแนะนำอย่างกระตือรือร้นว่า: "พ่อหนุ่ม นี่คือตาแก่ของป้าเอง”