บทที่ 1691 ยังสามารถเริ่มต้นใหม่ได้

หญิงชราสะอื้นพูดว่า: "ตอนนี้สภาพที่บ้านเป็นยังไง พ่อหนุ่มก็เห็นแล้ว ของทุกอย่างในบ้านโดนลูกชายคนนั้นผลาญจนหมดสิ้น"

"เดี๋ยวนี้เพื่อที่จะได้มีข้าวกิน แม้เราสองคนจะแก่ป่านนี้แล้ว ก็ยังต้องออกไปหางานทำรับจ้างคนอื่น"

"แต่คนอื่นก็รังเกียจว่าพวกเราแก่ตัวลง ทำงานไม่คล่องแคล่ว เลยไม่อยากจ้าง"

"พวกเราสองคนแทบจะคุกเข่าอ้อนวอนเขาอยู่แล้ว"

"สุดท้ายพูดโน้มน้าวอยู่นาน เขาก็ยอมจ้างพวกเรา"