บทที่ 1692 หรือว่าเขาคิดผิดไป?

หลี่ชิงเฟิงรู้ดีว่านั่นคือคำพูดจากใจจริงของชายชรา จึงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า: "คุณลุงครับ สิ่งที่ลุงคิดได้แบบนี้ถือเป็นเรื่องดีที่สุดแล้ว ชีวิตวันข้างหน้ายังอีกยาวไกล ค่อยๆ เริ่มต้นใหม่นะครับ"

ตอนที่หลี่ชิงเฟิงพานางจื่ออวี๋เดินออกจากลานบ้าน ทั้งสองตายายก็เดินออกมาส่งถึงหน้าประตู ชายชรายืนตัวตรงตระหง่านอยู่หน้าประตูบ้าน พลางโบกมือให้หลี่ชิงเฟิง: "พ่อหนุ่ม เดินทางปลอดภัยนะ แดดร้อนขนาดนี้ ระวังหนูตัวเล็กจะเป็นลมแดดนะ"

หลี่ชิงเฟิงหันกลับมาโบกมือตอบ: "ได้ครับ ไม่ต้องตามมาส่งแล้ว กลับเข้าบ้านเถอะครับ"

เฝ้ามองชายร่างสูงใหญ่ที่แบกลูกสาวเดินห่างออกไป จนกระทั่งลับสายตาไปแล้ว สองตายายถึงได้นึกถึงเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ หญิงชราตบต้นขาตัวเองพลางอุทานว่า: "ตายแล้ว! ลืมถามชื่อพ่อหนุ่มคนนั้นไปเลย!”

“เขาเป็นถึงผู้มีพระคุณของบ้านเราแท้ๆ!”