บทที่ 1699 นายไม่มีโอกาสแล้ว

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของหงจิ่งเทียนกระตุกเล็กน้อย แต่เขายังคงฝืนยิ้มกล่าวว่า: "ได้เลย ในเมื่ออาจารย์หลี่สนใจ งั้นก็ตามสบายเลยครับ!" พูดจบเขาก็โบกมือให้ลูกน้องถอยออกไป

หลี่ชิงเฟิงคีบธนบัตรใบละร้อยไว้ในมือ แล้วแบกนางจื่ออวี๋เดินตรงไปยังโต๊ะพนันที่ใกล้ที่สุด เจ้าผมทองเดินเร็วๆ เข้าไปหาหงจิ่งเทียนแล้วกระซิบถามว่า: "ลูกพี่ ทำไมเราไม่รวบตัวหลี่ชิงเฟิงไปเลยล่ะ?" หงจิ่งเทียนแค่นเสียงเย็น: "ตอนนี้คนเยอะเกินไป ไม่เหมาะจะลงมือ รอให้คนน้อยลงกว่านี้ค่อยว่ากัน" "ส่งคนไปเฝ้าหน้าประตูไว้สองคน อย่าให้ใครเข้ามาอีก" "ครับผม รับทราบ!" เจ้าผมทองรีบไปปฏิบัติหน้าที่

หงจิ่งเทียนหรี่ตาลงพลางหัวเราะเยาะอย่างดูถูก ไอ้สารเลวหลี่ชิงเฟิงนี่ช่างรนหาที่ตายแท้ๆ ฮ่าๆ ดี! ดีมาก! ช่วยประหยัดเวลาเขาไปได้ตั้งเยอะ!

หลังจากหลี่ชิงเฟิงมาถึงโต๊ะพนันแรก เขาก็ราวกับพายุทอร์นาโดที่พัดผ่านไปทางไหนก็ราบเป็นหน้ากลอง ไม่ว่าคนในบ่อนจะโกงอย่างไรก็ไม่สามารถเอาชนะเขาได้ กลับกัน เงินในมือเขากลับยิ่งทวีคูณมากขึ้นเรื่อยๆ จากหลักร้อย กลายเป็นหลักพัน และหลักหมื่น เพียงครึ่งชั่วโมงผ่านไป เงินทุนหลักร้อยในมือของเขาก็กลายเป็นเงินหนึ่งล้านหยวน