บทที่ 1700 สวรรค์ยังไม่ตาบอด

ทว่าเมื่อเวลาล่วงเลยไป หญิงชรายังคงยืนอยู่ในศาลา มองข้ามสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักไปยังทางเข้าบ่อนพนันนั้น แต่กลับไม่เห็นวี่แววของชายที่พาลูกน้อยมาเลยแม้แต่น้อย ในใจของเธอหนักอึ้งลงเรื่อยๆ พลางคิดว่า บางทีชายคนนั้นอาจจะเกิดเรื่องขึ้นเหมือนกัน

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้มอีกครั้ง รู้สึกว่าสวรรค์นั้นตาบอดจริงๆ ครืน! ในขณะที่เธออ้าปากกำลังจะก่นด่าสวรรค์ ก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาจากท้องฟ้าเบื้องบน และมันผ่าลงมายังบ่อนพนันที่อยู่ฝั่งเฉียงตรงข้ามอย่างจัง เปรี้ยง! เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง หญิงชราตกตะลึง ร่างกายถอยร่นไปด้านหลังอย่างไม่รู้ตัว มือทั้งสองข้างยึดเสาของศาลาไว้แน่น

เปรี้ยง! เสียงสายฟ้าฟาดลูกที่สามดังขึ้น ตึกสูงฝั่งตรงข้ามเริ่มสั่นไหวราวกับต้นอ้อกลางลมพายุ ผู้คนจำนวนมากต่างพากันกุมหัววิ่งหนีตายออกมาจากในนั้น ไม่นานนัก ตึกสูงก็พังทล่มลงมา กองฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจายเพิ่งจะลอยขึ้นมาก็ถูกสายฝนที่เทลงมาซัดจนดับลง หญิงชรามองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา เธอค่อยๆ แหงนหน้ามองฟ้า พลางเปล่งเสียงร้องออกมาอย่างโหยหวน: "สวรรค์มีตาแล้ว!”

“สวรรค์มีตาแล้ว!"