บทที่ 1701 แผนการเปลี่ยนแปลง

ตลอดระยะเวลาที่เขาไม่อยู่บ้าน สัตว์เลี้ยงตัวขนทั้งสองตัวคอยเฝ้าดูแลจื่อเหิงอย่างซื่อสัตย์และเต็มที่มาก เขาหยิบเนื้อชิ้นหนึ่งส่งให้พวกมันแล้วลูบหัวเบาๆ พลางกล่าวว่า: "รอให้เจ้านิวกินดีกินข้าวเสร็จแล้วค่อยออกมานะ!" สัตว์เลี้ยงตัวขนทั้งสองถูไถมือของเขาอย่างสบายใจ ไม่ต้องมองก็รู้ว่าพวกมันทำหน้าที่ได้ดีแค่ไหน อันที่จริงพวกมันคอยจ้องมองจื่อเหิงอยู่ตลอดเวลาไม่คลาดสาย หากมีจุดไหนที่ดูแลไม่ถ้วนทั่ว พวกมันก็จะเรียกเจ้าแมวป่าตัวใหญ่มาช่วยเฝ้าในหมู่บ้านให้ เพราะตอนนี้ใครต่อใครในหมู่บ้านต่างก็รู้จักมักคุ้นและเอ็นดูเจ้าแมวป่าตัวนี้เป็นอย่างดี

แม้ในหมู่บ้านมันจะมีชื่อเสียงในทางที่ชวนให้น่าปวดหัวอยู่บ้าง แต่เมื่อสัตว์เลี้ยงทั้งสามร่วมมือกัน ก็ทำให้จื่อเหิงไม่เกิดอุบัติเหตุใดๆ ขึ้นเลย กลับกัน กลายเป็นเจ้านิวกินดีหนุ่มน้อยผู้ซื่อบื้อที่ถูกละเลยในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาจนแทบไม่ได้พักผ่อนอย่างสบายใจเลย เดี๋ยวก็หลงทางในป่า เดี๋ยวก็โดนเสี้ยนไม้ตำนิ้ว ตอนที่พ่อครูออกจากบ้านไป ไม่ได้กำชับให้ดูแลเจ้านิวกินดีไปด้วยนี่นา สองสัตว์เลี้ยงตัวขนเดิมทีรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นพ่อครูไม่โกรธเคือง แถมพอกลับมาก็รีบมาทักทายพวกมันก่อน พวกมันก็ดีใจมาก

หลี่ชิงเฟิงกลับไปทำมื้อเย็นอย่างจัดเต็ม จื่อเหิงและเจ้านิวกินดีกินกันอย่างบ้าคลั่งราวกับอดอยากมานาน นางจื่ออวี๋เองก็ไม่ยอมน้อยหน้า พอเห็นพี่ชายทั้งสองคนกินกันไม่ยั้ง ก็นึกว่าเป็นการแข่งขัน จึงรีบยัดอาหารเข้าปากตามไป สุดท้ายในปากของเธอก็เต็มตุ่ย กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ข้าวกับกับข้าวผสมกันเป็นก้อนติดอยู่ในปาก จื่อเหิงอ้าปากจะร้องไห้ แต่ก็พบว่าตัวเองอ้าปากค้างอยู่แล้ว จะแผดเสียงก็ไม่มีแรง ได้แต่ทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ

หลี่ชิงเฟิงมองดูแล้วกลั้นขำแทบไม่ไหว อยากจะรอดูเรื่องสนุกต่ออีกนิด แต่เห็นเด็กน้อยที่มีแก้มป่องเหมือนหนูแฮมสเตอร์และมีน้ำตาคลอเบ้าก็น่าสงสาร จึงรีบเข้าไปช่วยเอาอาหารที่ติดอยู่ออกมาให้ พอปากโล่ง จื่ออวี๋ก็ฉีกยิ้มกว้างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วยัดเนื้อเข้าปากต่อทันที หลังมื้อค่ำ เมื่อเจ้านิวกินดีกลับไปแล้ว เจ้าลิงและเจ้าเสือดาวก็ออกมาจากถ้ำ พวกมันกินอาหารมื้อค่ำที่พ่อครูเตรียมไว้ให้จนอิ่มแปล้และเรอออกมาด้วยความพอใจ วันที่พ่อครูไม่อยู่ พวกมันก็รู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่นัก ประสาทสัมผัสต้องตึงเครียดอยู่ตลอด อย่างเจ้าเสือดาว ปกติจะต้องเดินทางผ่านถ้ำเข้าไปล่าเหยื่อในป่าลึกทุกวัน แต่ช่วงที่จื่อเหิงอยู่หมู่บ้านและพ่อครูไม่อยู่ มันก็ไม่กล้าออกไปไกล ทำได้เพียงจับสัตว์เล็กๆ แถวหมู่บ้านมากินประทังชีวิตเท่านั้น ตอนนี้พอพ่อครูกลับมา หลังจากคลอเคลียกับจื่ออวี๋สักพัก เจ้าเสือดาวก็รีบวิ่งร่าเข้าป่าลึกไปทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ชิงเฟิงเริ่มพานางจื่ออวี๋เดินเล่นรอบหมู่บ้าน จุดหมายแรกคือโรงงานทำขนมกุ้ยฮวา ทุกคนในโรงงานกำลังวุ่นวายอยู่กับหน้าที่อย่างเป็นระเบียบ พอเห็นหลี่ชิงเฟิงมา ต่างก็ทักทายเขาด้วยความสดใส มีคุณป้าคนหนึ่งหัวเราะ: "ชิงเฟิง ไม่เจอกันหลายวัน ไปเดทมาหรือไงจ๊ะ?" หลี่ชิงเฟิงยิ้ม: "ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกครับ" ว่าแล้วเขาก็ตรวจสอบขั้นตอนการผลิตต่างๆ เห็นทุกคนทำงานกันอย่างคล่องแคล่วเขาก็รู้สึกเบาใจ: "ดูท่าทางแล้ว ยอดขายต่อวันของโรงงานเราสูงไม่เบาเลยนะเนี่ย" "ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว" หลี่ชิงเฟิงกล่าว "ตอนนี้สูงขึ้นกว่าแต่ก่อนถึงสองเท่าเลย" หลี่ชิงเฟิงพยักหน้า แม้บนใบหน้าจะเปื้อนยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ในดวงตกลับฉายความกังวลออกมา หลี่ชิงเฟิงเจียงสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงกระซิบถาม: "ชิงเฟิง มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"