บทที่ 1702 จื่ออวี๋ก็จะยืนหยัดด้วยตัวเองได้เช่นกัน

ตอนที่หลี่ชิงเฟิงมาถึง ทุกคนกำลังยุ่งวุ่นวายกันอย่างขะมักเขม้น เมื่อเห็นชิงเฟิงที่ไม่ได้เจอกันหลายวัน ทุกคนก็แสดงท่าทีตื่นเต้นดีใจ หวังจินฮวานั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยๆ สองมือนั่นขยับทำนู่นทำนี่ไม่หยุด ทว่าสายตากลับเหลือบขึ้นมองผู้มาเยือนแล้วยิ้มกล่าวว่า: "แหม จื่ออวี๋ ไม่เจอกันหลายวันเลยนะ"

นางจื่ออวี๋ฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะซุกหน้าเข้าหาลำคอของพ่อทันที เพื่อซ่อนใบหน้าสวยๆ ของตัวเองเอาไว้ หวังจินฮัวหัวเราะ: "เจ้าตัวเล็กนี่เขินอายเสียแล้ว" หลี่ชิงเฟิงหยิบม้านั่งตัวเล็กมานั่งแล้วถามว่า: "ช่วงนี้การทำงานราบรื่นดีไหมครับ?”

“ราบรื่นจ้ะ!" หวังจินฮัวตอบอย่างร่าเริง "ทุกวันราบรื่นดีมาก”

“ติดอยู่นิดหน่อยคือยุ่งจนแทบทำไม่ทัน แต่ก็ไม่เป็นไรจ้ะ”

“ก่อนหน้านี้ชิงเฟิงไม่ได้บอกหรือว่าให้ขนพวกนี้ไปทำที่โรงงานน่ะ”