บทที่ 1703 หนอนกว๋อเกิน

เสียงหึ่งๆ ดังขึ้น ฝูงผึ้งที่เดิมกำลังวุ่นวายอยู่พลันเปลี่ยนรูปขบวนแล้วบินตรงไปหาเศษรวงผึ้งก้อนหนึ่ง พวกมันใช้ขาเล็กๆ จับรวงผึ้งนั้นไว้ ปีกสั่นไหวส่งเสียงหึ่งๆ อย่างต่อเนื่อง รวงผึ้งที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งยากจะทำลาย ไม่นานนักก็เอียงไปด้านข้างแล้วหักออกจากตรงกลาง รวงผึ้งที่ร่วงลงมา ก่อนจะทันได้สัมผัสพื้นดิน ก็ถูกพวกผึ้งช่วยกันแบกขึ้นไปอีกครั้ง จากนั้น ฉากที่น่าอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น

มือเล็กๆ ของจื่ออวี๋ที่ชูค้างอยู่ในอากาศพลันรู้สึกถึงความเหนียวเหนอะหนะ พอเพ่งมองดู ก็เห็นรวงผึ้งก้อนเล็กๆ ก้อนหนึ่งวางอยู่บนฝ่ามือของเธอ จื่ออวี๋ดวงตาเป็นประกาย ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น: "น้ำตาล!" "น้ำตาล!" เธอก็รีบชักมือกลับแล้วเอาเข้าปากทันที หวาน!

หลี่ชิงเฟิงจึงก้าวเข้าไปอุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นมา แล้วชมว่า: "เก่งมากครับลูกรัก ขนาดน้ำผึ้งยังเก็บกินเองได้เลย" จื่อเหิงเบะปากอย่างดูแคลน: "เชอะ ขี้อวด!" "ผมก็ทำได้!" เขาเฝ้าดูการกระทำของน้องสาวอยู่ตลอด เขาเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าตัวเองต้องทำได้ดีกว่าน้องสาวแน่ จึงรีบก๊อปปี้ท่าทางของน้องสาว ทำทีเป็นส่ายก้นดุ๊กดิ๊กไปหยุดอยู่หน้าซอกหิน แล้วยื่นมือเข้าไปในซอกหินนั้น จากนั้นก็ตะโกนคาถา: "น้ำตาล!" หึ่ง! ผึ้งจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาเขา "อ๊า!" จื่อเหิงกรีดร้อง กุมแก้มตัวเองแล้วหมุนตัววิ่งหนีสุดชีวิต ขณะที่วิ่งไปก็ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ: "พ่อครับ ช่วยผมด้วย!" เบื้องหลังของเขาคือฝูงผึ้งสีดำทะมึนที่ไล่ตามมาไม่ลดละ ท่าทางเหมือนกัน คาถาก็เหมือนกัน ทำไมสิ่งที่น้องสาวทำได้อย่างง่ายดาย แต่เขากลับทำไม่ได้? เขาสงสัยอย่างรุนแรงว่า พ่อต้องแอบสอนวิชาลับอะไรให้ลูกสาวแน่ๆ แต่ไม่ยอมสอนเขา! เมื่อคิดได้ดังนั้น จื่อเหิงก็โกรธจนตั้งใจพาฝูงผึ้งวิ่งไปหาพ่อ เขามุดเข้าไปในอ้อมกอดของพ่อ คว้ามือพ่อเอาไว้แล้วตะโกน: "พ่อช่วยผมด้วย!"

หลี่ชิงเฟิงจนใจ ทำได้เพียงใช้ลมปราณจากฝ่ามือขับไล่ผึ้งพวกนั้นออกไป หลังจากผึ้งสลายตัวไป จื่อเหิงก็ถามด้วยความน้อยใจ: "พ่อครับ ทำไมผึ้งไม่ต่อยน้องแต่มาต่อยผมล่ะ?" เขาเอามือกุมใบหน้าเล็กๆ ที่แดงก่ำบวมปูดด้วยความไม่พอใจและสงสัย "พ่อแอบให้ของวิเศษอะไรกับน้องหรือเปล่า?"

หลี่ชิงเฟิงบีบแก้มลูกชายตัวน้อยแล้วกล่าวว่า: "งั้นลองบอกพ่อซิ ทำไมทุกครั้งที่ลูกโดนมีดบาด แผลถึงสมานตัวได้เองล่ะ?" "หรือว่าเป็นเพราะลูกแอบเอาของวิเศษอะไรจากพ่อไปหรือเปล่า?" จื่อเหิงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเถียงว่า: "นั่นมันเป็นความสามารถของผมเอง!" หลี่ชิงเฟิงวางจื่ออวี๋ลง มือหนึ่งจูงจื่ออวี๋ อีกมือหนึ่งจูงจื่อเหิงแล้วกล่าวว่า: "การที่น้องไม่โดนผึ้งต่อย นั่นก็เป็นความสามารถของน้องเหมือนกัน!" "เหมือนกับที่ลูกสมานแผลได้เอง นั่นก็เป็นความสามารถของลูก" "พวกเราต่างมีความสามารถของตัวเอง ไม่เกี่ยวกับพ่อหรอก" "ถ้าพ่อมีของวิเศษเจ๋งๆ พ่อต้องให้พวกเราทั้งคู่รู้แน่นอน ไม่แอบให้ใครคนใดคนหนึ่งหรอก เข้าใจไหม?" จื่อเหิงเข้าใจแล้ว: "อ๋อ เข้าใจแล้วครับ งั้นผมไปรมควันผึ้งต่อนะ!" เมื่อรู้ว่าพ่อไม่ได้แอบให้ของวิเศษกับน้องสาว จื่อเหิงก็รู้สึกสมดุลในใจทันที แถมยังแอบภูมิใจเล็กๆ อีกด้วย แม้เขาจะไม่มีความสามารถทำให้ผึ้งไม่ต่อยได้ แต่เขาก็เรียนรู้วิชาการรมควันผึ้งมาแล้วนี่นา ในขณะที่น้องสาวไม่มีวิชาสมานแผลแบบเขาสักหน่อย เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เขายังคงเก่งกว่าอยู่ดี ความทะเยอทะยานที่อยากเอาชนะของจื่อเหิงได้รับการเติมเต็มในวินาทีนี้ เขาจึงตั้งใจทำงานอย่างคล่องแคล่ว