บทที่ 1704 สู้แม้กระทั่งเป็ดก็ไม่ได้

"คิกคิก ในเมื่อมันเป็นศัตรูพืช งั้นเราก็จับพวกมันมาทอดกินกันเถอะครับ" จื่อเหิงพูดพลางกลืนน้ำลาย หลี่ชิงเฟิงโยนก้อนเนื้องอกบนเถาวัลย์ที่เหมือนไม้พลองให้เขาอันหนึ่งแล้วกล่าวว่า: "จะกินน่ะได้ แต่ต้องช่วยพ่อควักตัวหนอนพวกนี้ออกมาด้วย"

จื่อเหิงพยักหน้าตกลงแล้วลงมือทำทันที แต่ทว่าแรงของเขาไม่มากเท่าพ่อ จึงไม่สามารถบิดก้อนเนื้องอกให้แตกออกได้ง่ายๆ เหมือนพ่อ หลี่ชิงเฟิงเห็นดังนั้นจึงหยิบก้อนเนื้องอกมาอีกอันแล้วสาธิตให้ดูว่า: "แรงลูกไม่พอก็ใช้วิธีนี้"

เขามือซ้ายจับปลายเถาวัลย์ด้านซ้ายแล้วบิดเข้าข้างใน มือขวาจับปลายด้านขวาแล้วบิดออกข้างนอก ขณะบิดก็สอนว่า: "จับปลายทั้งสองข้างของก้อนเนื้องอกเอาไว้แล้วออกแรงบิดแบบนี้”

“ดูสิ พอเราบิดแบบนี้ ก้อนเนื้องอกก็จะปริออก จากนั้นค่อยใช้มือค่อยๆ แบะรอยปริออกก็พอ"

เมื่อก้อนเนื้องอกปริออกแล้ว การแบะออกก็จะง่ายขึ้นมาก จื่อเหิงเรียนรู้วิธีแล้วก็รีบลงมือทำตามทันที แต่ผลลัพธ์กลับยังไม่ค่อยน่าพอใจนัก แรงของเขายังไม่มากพอ ส่วนใหญ่เป็นเพราะมือของเขายังเล็กเกินไป ก้อนเนื้องอกนั่นมันใหญ่กว่ามือเขาเสียอีก แล้วจะบิดมันไหวได้อย่างไร?