บทที่ 1705 โรงงานถูกสั่งปิด

ตอนที่หยูเฉิงหลงได้รับน้ำผึ้งนั้นเป็นเวลาที่เขาเพิ่งตื่นนอน พอได้ยินคนในครอบครัวบอกว่าคนของชิงเฟิงนำน้ำผึ้งมาส่ง ก็รีบออกไปต้อนรับ ผลคือคนส่งของที่เป็นหนุ่มน้อยซื่อๆ กลับไม่ยอมเข้าบ้าน วางของเสร็จก็รีบหันหลังกลับไปทันที หยูเฉิงหลงชิมน้ำผึ้งดูแล้วก็พบว่ามีรสชาติที่ไม่ธรรมดาจริงๆ จึงรีบโทรหาหลี่ชิงเฟิงเพื่อแจ้งว่าได้รับน้ำผึ้งแล้ว พร้อมกันนั้นเขายังสอบถามเรื่องหนึ่งที่ค่อนข้างเป็นความลับว่า: "ชิงเฟิง นายรู้ข่าวเรื่องบ่อนพนันในอำเภอหูอันถล่มหรือเปล่า?"

หลี่ชิงเฟิงที่วางแผนให้เจ้านิวกินดีออกเดินทางไปส่งของตั้งแต่เช้าตรู่ และเพิ่งจะทำมื้อเช้าเสร็จ เมื่อได้ยินคำถามจากหยูเฉิงหลง เขาก็ไม่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่างใด เพียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า: "ได้ยินข่าวมาเหมือนกันครับ"

แม้ในใจหยูเฉิงหลงจะพอเดาได้แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่เตือนหลี่ชิงเฟิงว่า: "ได้ข่าวว่าเบื้องหลังบ่อนนั้นเป็นคนจากในเมืองหลวง คาดว่าพอเกิดเหตุแบบนี้ขึ้น พวกคนทางนั้นคงจะโกรธมากแน่ๆ เพราะถือเป็นแหล่งทำเงินชั้นดีเลยล่ะ"

หลี่ชิงเฟิงหัวเราะ: "ช่างเถอะครับ มันไม่เกี่ยวกับพวกเราอยู่แล้ว" หยูเฉิงหลงเองก็หัวเราะตาม: "ใช่ครับ ไม่เกี่ยวกับเราแน่นอน"

หลังจากวางสาย สีหน้าของหลี่ชิงเฟิงก็จริงจังขึ้นเล็กน้อย เขารู้ดีว่าหยูเฉิงหลงต้องเดาออกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเขา ถึงได้โทรมาเตือนแบบนี้ แต่เตือนไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร สิ่งที่ควรจะมา มันก็ต้องมาอยู่ดี