บทที่ 1706 แม้แต่เลขาธิการเหว่ยก็ยังไม่กล้าออกหน้า

หลี่ชิงเฟิงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย เขารู้ดีว่าเรื่องราวจะพัฒนาไปในทิศทางนี้ แต่เขาก็ไม่รู้สึกเสียใจ สิ่งที่เขาเสียใจคือ ทำไมเขาถึงไม่ได้ไปพบเรื่องพวกนั้นให้เร็วกว่านี้? หากเขารู้เร็วกว่านี้ บางทีเด็กสาวเหล่านั้นในชั้นใต้ดินของบ่อนพนันอาจจะยังมีชีวิตอยู่ น่าเสียดายที่ตอนที่เขาพบพวกเธอ พวกเธอก็สิ้นลมไปแล้ว แถมร่างกายยังมีรอยจ้ำเลือดของศพกระจายอยู่เต็มไปหมด

ตอนที่เขาพบเด็กสาวเหล่านั้น ร่างกายเขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาได้แต่ตั้งคำถามว่า ทำไมเขาถึงมาไม่เร็วกว่านี้? หากมาเร็วกว่านี้สักวัน บางทีอาจจะช่วยคนเหล่านั้นออกไปได้! แต่โชคชะตากลับโหดร้ายเช่นนี้ และน่าสลดใจเช่นนี้

ในกลุ่มแชท เหอคุนโผล่เข้ามาถามว่า: "อาจารย์ครับ จะให้ผมลองไปวิ่งเต้นใช้เส้นสายดูไหมครับ?" หลี่ชิงเฟิงได้สติจึงตอบว่า: "เปล่าประโยชน์ คนที่เล่นงานพวกเราคราวนี้คือคนจากเมืองหลวง”

“ใครครับ?" ทั้งสามคนถามพร้อมกัน หลี่ชิงเฟิงนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: "ผมก็ไม่รู้ รู้เพียงว่าเป็นคนจากฝั่งเมืองหลวงเท่านั้น"

หยูเซวียนเซวียนไม่เข้าใจ: "คนจากเมืองหลวงหรือคะ? ถ้าเป็นคนจากเมืองหลวงจริงๆ ทำไมต้องมาเพ่งเล็งพวกเราด้วย?" หลิ่วเยี่ยนก็รู้สึกงุนงงเช่นกัน: "จริงด้วยค่ะ พวกเราก็ไม่เคยไปข้องแวะกับคนทางนั้นเลยนี่นา" หลี่ชิงเฟิงไม่ได้พูดถึงเรื่องบ่อนพนัน เพียงแต่บอกว่า: "ไม่ต้องไปสนเรื่องพวกนั้น ในเมื่อร้านถูกปิดแล้ว ก็ถือว่าให้ทุกคนได้พักร้อนยาวๆ ก็แล้วกัน"