บทที่ 1707 หวังจางหมิง

วางสายโทรศัพท์แล้ว หลี่ชิงเฟิงยืนเหม่อมองทิวเขาเบื้องไกลอยู่ในลานบ้าน ภูเขาสูงสายน้ำยาวไกล ต้นไม้ขึ้นรกชัฏ หญ้าป่าเหี่ยวเฉาหลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง ตัวอ่อนแมลงจำศีลเมื่อลมหนาวพัดผ่าน รสชาติของหนอนกว๋อเกินจู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจนในวินาทีนี้

เขายกยิ้มมุมปาก พลางคิดในใจว่า แท้จริงแล้วตัวเขาเองก็สามารถเลียนแบบหนอนกว๋อเกินได้เช่นกัน ในยามที่เผชิญความยากลำบาก ก็ขดตัวหลบซ่อนตลอดฤดูหนาว รอจนถึงฤดูใบไม้ผลิในปีหน้า เมื่อพบโอกาส ค่อยสยายปีกบินทะยานขึ้นที่สูงก็ยังไม่สายไม่ใช่หรือ

ภูเขาสูงไม่เคยโอ้อวดความยิ่งใหญ่ของตนเอง สายน้ำไหลก็ไม่เคยพุ่งชนอย่างมุทะลุ พญาอินทรีทะยานข้ามฟ้ากว้างได้ ก็สามารถเร้นกายเข้าสู่ป่าลึกได้เช่นกัน เขาหัวเราะเบาๆ หันหลังกลับเข้าบ้านไปนอนหลับอย่างสบายใจ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เหอคุนส่งข้อความมาบอกว่าออกเดินทางไปเมืองหลวงแล้ว ลูกน้องสองสามคนที่พาไปด้วยล้วนเป็นคนมีการศึกษาอยู่บ้าง แถมยังขยันขันแข็ง ในอนาคตหากต้องรั้งอยู่ทำงานที่เมืองหลวงก็คงรับมือได้อย่างสบาย

หลังจากหลี่ชิงเฟิงกำชับให้เขาระมัดระวังตัวในทุกเรื่องแล้ว ก็โทรศัพท์หาเจี่ยงปิงเพื่อสอบถามเรื่องร้านอาหารตงไหล เจี่ยงปิงกล่าวว่า: "พี่ชิงเฟิง ตอนนี้ร้านอาหารของเราไม่มีคนมาก่อกวนแล้วค่ะ" เธอไม่ได้ถามหลี่ชิงเฟิงว่าทำได้อย่างไร เพราะเรื่องบางเรื่องก็ไม่เหมาะที่จะนำมาพูดกันโจ่งแจ้ง