บทที่ 1708 ต่างคนต่างระแวง

หวังจางหมิงมีรูปร่างสูงใหญ่ เขาตัวสูงกว่าเหอคุนถึงหนึ่งช่วงหัว แถมยังมีร่างกายที่ล่ำสันกำยำมาก แม้จะไม่ล่ำสันเท่าเหอคุน แต่ด้วยความได้เปรียบเรื่องส่วนสูง จึงทำให้เขามีท่าทีที่ดูข่มขวัญคนอื่นอยู่ไม่น้อย ทว่าเหอคุนกลับไม่รู้สึกว่าเขามีรัศมีข่มขวัญอะไรเลย เขาเอียงคอแล้วแค่นหัวเราะเยาะ: "ตอนอยู่ที่เมืองเหอ ไม่รู้เหมือนกันว่าใครหนอที่โดนคนอื่นถอดกางเกงเล่น”

“ตอนนี้มาถึงเมืองหลวงแล้ว เลยคิดว่าตัวเองกลายเป็นคนเหนือคนไปแล้วหรือไง”

“หึหึ ไม่ต้องพูดถึงเลย การแต่งตัวแบบนี้ของแกเนี่ย ดูไปก็เหมือนคนใส่เสื้อผ้าคนหนึ่งจริงๆ"

หวังจางหมิงถูกจี้จุดอ่อนเข้าเต็มเปา จนฟันกรามขบกันดังกรอดๆ "ดูท่า พี่คุนคงจะลืมบทเรียนครั้งก่อนไปเสียแล้ว" เหอคุนหัวเราะหึๆ: "บทเรียนเหรอ? ครั้งนี้ใครจะสอนบทเรียนใครก็ยังไม่แน่หรอกนะ”

“ครั้งก่อนฉันเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าๆ เลยไม่คิดจะลงมือให้ตาย แกยังนึกว่าตัวเองจะสู้ฉันได้จริงๆ หรือไง?"