บทที่ 1728 กล้วยไม้พันธุ์ใหม่

เมื่อมีหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วแดงวางอยู่ตรงหน้า หลังจากตะโกนคำว่า ข้าวข้าว และ เนื้อเนื้อ ติดต่อกันนานหลายนาที จนกระทั่งในตอนท้ายเริ่มมีอาการเกรี้ยวกราดเล็กน้อย หนูน้อยจื่ออวี๋ถึงได้ยอมนั่งลงอย่างว่าง่ายและสงบเสงี่ยมเรียบร้อยแต่โดยดี

แน่นอนว่า สองมือน้อยๆ ต่างก็คว้าจับชิ้นเนื้อหมูเอาไว้มั่น

ทั้งริมฝีปากและใบหน้าล้วนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันเยิ้ม

จูเต๋อจ้องมองหนูน้อยตัวจิ๋วทั้งกินเก่งและรักการกินคนนี้ด้วยความเอ็นดูรักใคร่เป็นล้นพ้น

พลางทอดสายตามองดูหลี่ชิงเฟิงกำลังยืนผัดกับข้าว พร้อมกับเอ่ยรำพึงรำพันด้วยความรู้สึกทอดถอนใจว่า: