บทที่ 1758 ผักหนามใหญ่

เฉาเฟยอวี่มองดูเพื่อนที่กำลังแก้มป่องด้วยความโกรธ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา: "พี่ชิงเฟิงไม่เห็นเธอเป็นคนนอก เธอยังจะไม่พอใจอีกเหรอ?"

อวี๋ซวนซวนชะงักไปเล็กน้อย เอ่ยด้วยท่าทีเขินอายปนแง่งอนว่า: "คนรับใช้ก็ถือว่าเป็นคนกันเองเหมือนกันนั่นแหละ เขาทำแบบนี้ก็เท่ากับมองว่าพวกเราเป็นทาสเป็นคนรับใช้ที่ขายตัวให้เขาน่ะสิ!"

เธอไม่ได้อยากเป็นคนรับใช้เสียหน่อย เธออยากจะเป็นคนข้างหมอนของพี่ชิงเฟิงต่างหากล่ะ!

เฉาเฟยอวี่ย่อมรู้ถึงความในใจของเธอดี อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า: "เธอก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ อย่าทำตัวเป็นเด็กๆ ไปหน่อยเลย" "ลองเปิดใจมองคนอื่นดูบ้างสิ ไม่แน่อาจจะมีคนที่เหมาะสมกับเธอมากกว่าก็ได้นะ"

อวี๋ซวนซวนหันขวับมามองเขา สายตาไม่ค่อยเป็นมิตรนัก: "ใครใช้ให้พูดแบบนี้?" "หลิ่วเยี่ยนเหรอ?"