บทที่ 1759 ภูตน้อยแห่งขุนเขา

หลี่ชิงเฟิงทำหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม "ทำไมถึงจะอาเจียนเป็นเลือดล่ะ?"

จื่อเหิงชี้ไปที่ต้นผักหนามใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าซึ่งสูงกว่าเขาไม่น้อยแล้วเอ่ยว่า

"บนตัวมันมีหนามเยอะขนาดนั้น ถ้ายำเย็นแล้วกินเข้าไปเลย มันจะไม่บาดคอเอาเหรอครับ?"

"ฮ่าฮ่าฮ่า" หลี่ชิงเฟิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นออกมา

เขายกมือขึ้นลูบหัวเล็กๆ ของจื่อเหิงแล้วพูดว่า "ถึงจะบอกว่าสิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น แต่บางครั้งสิ่งที่ตาเห็นก็อาจจะไม่ใช่เรื่องจริงเสมอไปหรอกนะ"