บทที่ 1861 มีทั้งน้ำมันและมีทั้งชา

หลี่ชิงเฟิงหัวเราะ "ถ้าต้องพึ่งพาพวกคุณมาช่วยพยุงกิจการของเถ้าแก่จางล่ะก็ กะดูแล้วคงไม่กี่เดือนเขาก็คงต้องปิดกิจการแล้วล่ะครับ" ถิ่นฐานของพวกเขาส่วนใหญ่อยู่ที่เมืองเหอซื่อ โอกาสที่จะมาเมืองหลวงของมณฑลนั้นมีไม่มากนัก ทว่าจื่อเหิงกลับตาเป็นประกาย คิดในใจว่า ผู้ใหญ่อย่างพวกคุณไม่สามารถมาอุดหนุนกิจการที่นี่ได้บ่อยๆ แต่ผมทำได้นะ อย่างเช่นก่อนหน้านี้ ตอนที่คุณพ่อไม่อยู่บ้าน แล้วเขากับพี่ชายวัวโง่ต้องทำกับข้าวกินเอง เขาสามารถใช้ความสามารถของตัวเองมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างสบายๆ จากนั้นก็ห่ออาหารจากที่นี่กลับไปกินที่บ้านโดยตรงเลย หรือไม่ก็กินให้อิ่มจากที่นี่แล้วค่อยกลับไป เมื่อคิดได้ดังนี้ เจ้าหนูน้อยก็ตัดสินใจว่าพอกลับไปแล้วต้องหาเงินสดติดตัวไว้บ้างซะแล้ว ถ้าไม่มีเงินสด มีแค่ทองคำกองโตก็ซื้อของไม่ได้นี่นา! การมาเมืองหลวงของมณฑลในครั้งนี้ทำให้เจ้าหนูน้อยได้เปิดหูเปิดตา พอโลกกว้างขึ้น สิ่งที่อยากได้ก็จะมีมากขึ้นเรื่อยๆ หรือที่เรียกกันทั่วไปว่าความโลภ "เรื่องปิดกิจการคงไม่หรอก" สือเหล่ยพูด "มีคำกล่าวไว้ว่า พี่น้องร่วมใจ พลังตัดทองขาด”

“จางซื่อเจี๋ยกับหวงเฟยหลงถึงแม้จะไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ แต่ก็ยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ เสียอีก”

“พวกเขาสองคนร่วมมือกันจะต้องผ่านพ้นวิกฤตไปได้อย่างแน่นอน”

“อืม ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ" อวี๋เซวียนเซวียนพยักหน้า "ถึงแม้ฝีมือทำอาหารของคุณลุงจางอาจจะธรรมดาไปสักหน่อย แต่สุขอนามัยของที่นี่ดีมากจริงๆ ค่ะ”

“นี่ก็เป็นเหตุผลที่พวกเราเลือกร้านเขาไม่ใช่เหรอคะ?”