บทที่ 1883 ความกังวลที่ไม่เคยจบสิ้น

หลังมื้อเย็น ระหว่างทางที่ครอบครัวสามคนพ่อลูกเดินกลับโรงแรม หลี่ชิงเฟิงกลัวว่าเด็กสองคนจะกินไม่อิ่ม จึงถามพวกเขาว่าอยากจะแวะซื้ออะไรกินข้างทางไหม

ผลปรากฏว่าเด็กทั้งสองคนส่ายหัวไปมาเหมือนกลองป๋องแป๋ง

หลี่ชิงเฟิงทำหน้าฉงน

จื่ออวี๋ชอบทำตามคนอื่น เห็นพี่ชายไม่กินข้าวเธอก็ไม่กินด้วย เห็นพี่ชายส่ายหัวเธอก็ส่ายหัวตาม อันนี้ก็พอจะเข้าใจได้

แต่กระเพาะของจื่อเหิงนี่สิ วันนี้มื้อเย็นกลับกินข้าวสวยไปแค่สามชามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทำให้เขาไม่เข้าใจเอาเสียเลย