บทที่ 1903 ขายสองร้อยล้านนับว่าสมเหตุสมผลมาก

จูเต๋อรู้สึกจนใจจริงๆ เขาเอ่ยว่า "ฉันไปบอกตอนไหนว่าจะแบ่งเงินกับนาย?"

"กล้วยไม้ทองคำต้นนี้เดิมทีก็เป็นของนายอยู่แล้ว การที่นายยอมให้ฉันได้ครอบครองชื่อเสียงนี้ ก็ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณที่ชุบชีวิตคนแซ่จูอย่างฉันแล้ว"

"ถ้าไม่มีกล้วยไม้ทองคำของนาย การเข้าร่วมงานจัดแสดงในครั้งนี้ของฉันคงต้องพ่ายแพ้อย่างราบคาบแน่ๆ"

"ชิงเฟิงเอ๊ย!" จูเต๋อกล่าวอย่างจริงใจ "นายไม่เพียงแต่มอบชื่อเสียงอันโด่งดังให้ฉัน แต่ยังมอบโอกาสให้ตระกูลจูของฉันได้สานต่อความรุ่งโรจน์ต่อไปด้วยนะ!"

"นายอาจจะไม่รู้ว่าการคว้ารางวัลที่หนึ่งในงานจัดแสดงครั้งนี้มีความสำคัญกับตระกูลจูของพวกเรามากแค่ไหน แต่ฉันบอกนายแบบนี้ได้เลย"