บทที่ 1922 เวลาสามวัน

เสิ่นเข่อเวยกล่าวว่า "แน่นอนว่าต้องเอาไปตรวจสอบสิ กันไว้ดีกว่าแก้"

"ไม่ต้องตรวจหรอก" เฮ่าซินโหรวดึงเธอไว้แล้วเอ่ยขึ้นอย่างจนใจ "หน้าของฉันก็เป็นแบบนี้แล้ว จะแย่ไปกว่านี้ได้อีกสักแค่ไหนเชียว?"

พูดจบ เธอก็ค้อมตัวลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอบคุณหลี่ชิงเฟิง

"อาจารย์หลี่ ขอบคุณมากนะคะ ไม่ทราบว่ายาขี้ผึ้งตัวนี้มีวิธีใช้อย่างไรคะ?"

หลี่ชิงเฟิงปรายตามองเสิ่นเข่อเวยที่มีสีหน้าอึดอัดขัดใจ แต่ก็ไม่ได้เก็บเอาปฏิกิริยาของเธอมาใส่ใจ