บทที่ 1968 ชีวิตวัวช่างยากเย็น

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เริ่มตั้งใจรักษาอาการบาดเจ็บให้กับทาคิน

อาการบาดเจ็บของทาคินตัวนี้ถือว่าไม่หนักหนาสาหัสอะไรนัก แค่ขาเจ็บเท่านั้น

เขาเริ่มจากทาพลังเทพชนิดเหลวลงบนบาดแผลของทาคิน จากนั้นก็ถ่ายทอดพลังเทพเข้าไปในร่างกายของมันเพื่อให้มันฟื้นฟูเรี่ยวแรง

หลังจากจัดการเสร็จสรรพ ทาคินที่เดิมทีตกใจจนฉี่ราดก็ค่อยๆ ผ่อนคลายร่างกายลง มันใช้สายตาที่แฝงไปด้วยความรู้สึกผูกพันและเทิดทูนราวกับเด็กน้อยมองดูหลี่ชิงเฟิง

หลี่ชิงเฟิงลูบหัวมันพลางปลอบประโลมว่า เอาล่ะ ไม่ต้องกลัวนะ ฉันไม่ทำร้ายแกหรอก