บทที่ 1996 โด่งดังขึ้นมาอีกครั้ง

เขาชี้ไปที่พื้นดินใต้ฝ่าเท้า แล้วชี้ไปที่ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

พลางเอ่ยว่า "เพราะสวรรค์รู้ว่าสองเท้าของพวกเราทุกคนล้วนเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตมอันน่าสมเพช จึงได้สร้างท้องฟ้าประดับดาวขึ้นมาเพื่อโอบอุ้มจิตวิญญาณของพวกเราเอาไว้"

เขายิ้มบางๆ นัยน์ตาสะท้อนประกายดาวนับหมื่นแสน

"เพราะฉะนั้น ไม่ว่าจะเมื่อไหร่และที่ไหน ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเพียงใด ก็จงเงยหน้าขึ้นมองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวผืนนี้สักหน่อยเถอะ"

ท้องฟ้าประดับดาวในหน้าจอโทรศัพท์มือถือช่างกว้างใหญ่ไพศาลและลึกล้ำ ดวงดาวอันไร้ที่สิ้นสุดกะพริบวิบวับราวกับกำลังทอดสายตามองดูโลกมนุษย์เช่นกัน