บทที่ 1997 ชีวิตต้องอาศัยการเปรียบเทียบ

หลี่ชิงเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปลอบใจตัวเองว่า จื่อเหิงยังเด็ก อย่าตั้งความหวังไว้สูงเกินไป!

การที่เขาสมัครใจช่วยทำงานบ้านก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

ถ้าลองมองในมุมกลับกัน เด็กบางคนในวัยเดียวกันนี้คงยังต้องให้คนป้อนข้าวอยู่เลยมั้ง

แต่จื่อเหิงไม่เหมือนใคร จื่อเหิงกินข้าวเองโดยไม่ต้องให้ใครป้อนมาตั้งนานแล้ว

แถมยังช่วยทำงานบ้านอีกต่างหาก