บทที่ 2010 เขาน่าสงสารมาก

ครอบครัวสามคนพ่อลูกนอนอยู่บนเตียง ข้างเตียงก็คือหน้าต่าง

หลี่ชิงเฟิงชี้ไปที่ท้องฟ้าประดับดาวนอกหน้าต่าง บอกเด็กๆ ว่านั่นคือกลุ่มดาวอะไร และนั่นคือดาวอะไร

เด็กทั้งสองคนนอนขนาบซ้ายขวาอยู่ข้างกายเขา สายตามองตามนิ้วของเขาทอดยาวไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว รู้สึกเพียงว่ามีสิ่งงดงามบางอย่างประทับลึกลงไปในจิตวิญญาณของพวกเขาอีกครั้ง

หลายปีต่อมา เมื่อเด็กทั้งสองคนเติบโตขึ้น พวกเขาจะพบว่า สิ่งที่งดงามนี้ไม่ใช่ท้องฟ้าประดับดาวในค่ำคืนนี้ และไม่ใช่ทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่แห่งนี้

แต่เป็นพ่อของพวกเขาต่างหาก