บทที่ 2011 เขา... หลอกลวงคนอื่น

จื่อเหิงพยักหน้า

เมื่อกี้เขาพูดแบบนั้นออกไปจริงๆ

หลี่ชิงเฟิงยิ้มพลางส่ายหน้า "แต่สำหรับพ่อ พ่อไม่รู้สึกว่าเขาน่าสงสารเลยสักนิด"

"ลูกดูสิ เขาไม่ต้องทำอะไรเลย แค่นั่งอยู่ตรงนั้นเฉยๆ ผ่านไปแค่สิบกว่านาที เขาก็มีรายได้อย่างน้อยสิบกว่าหยวนแล้วนะ"

"ถ้าคิดตามรายได้นี้ ต่อให้เขามานั่งขอทานแค่วันละสามสี่ชั่วโมง เขาก็มีรายได้อย่างน้อยสามสี่ร้อยหยวน หรืออาจจะมากกว่านั้นเสียอีก"