บทที่ 2024 หกร้อยห้าสิบห้าหยวน

หลี่ชิงเฟิงเดินเข้าไปในบ้าน เห็นตะกร้าไม้ไผ่สานสีเขียวอี๋สองใบวางอยู่แทบเท้าของชายชราพาน แววตาของเขาก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

"ลุงครับ ทำไมลุงมาเร็วจังเลยครับ"

ตอนนี้เพิ่งจะทุ่มเดียวเอง

ชายชราพานลุกขึ้นยืน เอ่ยด้วยความเกรงใจว่า "วันฝนตกฟ้ามืดเร็ว ลุงกลัวว่าคุณจะมาถึงก่อน ก็เลยรีบมาน่ะ"

หลี่ชิงเฟิงทักทายปราศรัยกับเขาอยู่สองสามประโยค จากนั้นก็ช่วยกันหยิบต้นกล้าดอกไม้จีนที่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบในตะกร้าออกมานับจำนวน