บทที่ 2025 พรุ่งนี้จะหาเงินอีกหกร้อย

เมื่อพูดถึงเรื่องเหล่านี้ ชายชราพานก็เต็มไปด้วยความขมขื่นใจ ถึงแม้ลูกชายของเขาจะจากไปแล้ว และลูกสะใภ้ก็หนีไปแล้วก็ตาม แต่ในตอนที่ลูกชายยังมีชีวิตอยู่ สถานการณ์ก็ไม่ได้แตกต่างจากตอนนี้มากนัก

เขาเอ่ยขึ้น เฮ้อ เมื่อก่อนตอนยังหนุ่มมักจะคิดอยู่เสมอว่า เลี้ยงลูกไว้พึ่งพายามแก่เฒ่า รอจนลูกเติบโตเป็นผู้ใหญ่ก็จะได้สุขสบายเสียที

ใครจะไปรู้ล่ะว่า พอลูกแต่งงานมีครอบครัวมีลูก พวกเราก็ยังต้องคอยเป็นห่วงเป็นใยเหมือนเดิม และยังต้องเสียเงินเสียทองเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ทางด้านจงต้านั้นกลับรู้สึกโชคดีเป็นอย่างยิ่ง เพราะพานเจ๋อไม่เหมือนกับคนอื่นๆ พานเจ๋อเข้าใจและเห็นใจในความยากลำบากของเขา แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะช่วยพูดแทนชาวบ้านในหมู่บ้านสักสองสามประโยค เขามองเจ้านายด้วยใบหน้าซื่อๆ แล้วเอ่ยว่า

เจ้านายครับ คุณดูสิ จะเป็นไปได้ไหมถ้าจะให้คนในหมู่บ้านของพวกเราปลูกผักขายด้วย คุณคิดว่ายังไงครับ