บทที่ 2089 พันธุ์ข้าวโพดดั้งเดิม

ประธานมันเทศงั้นเหรอ หลี่ชิงเฟิงถึงกับพูดไม่ออก เมื่อมองดูแผ่นหลังที่กำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง เขาก็แอบรู้สึกสงสารขึ้นมาเล็กน้อย อยากจะพูดเกลี้ยกล่อมว่าคนที่ชอบเราจริงๆ จะไม่สนหรอกว่าเราจะมีเงินมากหรือน้อย

แต่พอคิดอีกที ก็รู้สึกว่าคำพูดนี้มันขัดกับแนวคิดที่เขาเพิ่งจะกรอกหูซาหนิวไปก่อนหน้านี้ ยิ่งไปกว่านั้น สังคมนี้มันโหดร้ายแค่ไหน สันดานมนุษย์มันเปราะบางเพียงใด

ถึงแม้ผู้คนจะมักยกย่องความรักที่สวยงาม แต่ในความเป็นจริงก็มีตัวอย่างให้เห็นมากมายอย่างคำกล่าวที่ว่า 'สามีภรรยาก็เหมือนนกในป่าเดียวกัน เมื่อภัยมาถึงตัวก็ต่างคนต่างบินหนี' โบราณว่าไว้สามีภรรยาที่ยากจนมักจะมีแต่ความรันทด คำพูดนี้ฟังดูไร้เยื่อใย แต่มันก็คือความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

ดังนั้น เขาจึงพยักหน้ายอมรับแล้วกล่าวว่า "ที่ฉู่จี๋จี๋พูดก็มีเหตุผลอยู่บ้างเหมือนกัน" "ผู้ชายคนหนึ่งหากต้องการรักษาความสัมพันธ์เอาไว้ จะพึ่งพาแค่สิ่งที่เรียกว่าความจริงใจมันไม่พอหรอก" "ถ้าไม่มีสิ่งของนอกกายคอยค้ำจุน ชีวิตก็จะมีแต่ความวุ่นวายยุ่งเหยิง"

"ข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน หรือแม้แต่การเกิดแก่เจ็บตาย ไม่มีสิ่งใดเลยที่จะหนีพ้นอำนาจของเงินตราไปได้" "มีเงินนั้นไม่ใช่เรื่องน่าโอ้อวด แต่ถ้าไม่มีเงินจะต้องถูกเยาะเย้ยถากถางอย่างแน่นอน"